Kuran Tarihi

Ali Umuç

KUR’AN-I KERİM TARİHİ HAKKINDA GENEL BİLGİLER

Önceki bölümde Kur’an-ı Kerim hakkında genel bilgiler aktarmaya çalıştık. Şimdi de Kur’an-ı Kerim’in nüzulundan günümüze gelinceye kadar, bir kelimesi bile değişmeden nasıl muhafaza edildiğini açıklamaya çalışacağız. Bu bölümde Kur’an’ın niçin toplandığını, nasıl toplandığını ve nasıl muhafaza edildiğini açıklayarak Kur’an tarihi hakkında genel bilgiler vereceğiz. Yine bu bölümde, hem İslam düşmanı müşteşriklerin Kur’an tarihi hakkında ortaya attıkları iddialara gereken cevapları verecek, hem de İslam düşmanlarına malzeme vererek Kur’an’ın tahrif edildiği zannına onları götüren bazı İslam alimlerinin kitaplarına aldıkları rivayetleri tenkit edeceğiz. Bilindiği gibi, İslami kitapların büyük bir çoğunluğunda Kur’an tarihi hakkında nakledilen bilgiler, alimlerin birbirlerinden yaptıkları nakillerden oluşmaktadır. Bu nakillerin arasında bazen çelişki ve tutarsızlıklar olduğu gibi, bazen de Kur’an’ı Kerim’in değiştirildiği şüphesine bile insanları sevk eden nakilleri görmek mümkündür. Bize göre uydurmalığı hakkında en ufak bir şüphe dahi olmaması gereken bu tip rivayetleri, alimlerimiz te’vil ederek; Kur’an;a, Sünnet’e ve Akla uydurmaya gayret etmişlerdir. Bizde bu bölümde delil verirken bazen nakli kullanacağız, ama aynı zamanda aklımızı da kullanarak gerektiğinde metin tenkidi yapacağız. Bu yüzden, Kur’an ve Sünnet’e aykırı olmayan ancak geleneksel islami anlayışın genel kabullerine zıt bazı bilgilere bu bölümde rastlamanız mümkündür. Bize göre; gelenekçi kesimden bazıları; tevatürle gelen Kur’an-ı Kerim’deki bazı sure ve ayetlerin çıkarıldığını belirten haberi ahadları zayıf ve uydurma olduğuna bakmadan nakletmişlerdir. Nakledilen bu rivayetlerin senedi sahih ve metni problemsiz hadisler olduğunu sananlar, bizim yorumlarımızla sünneti reddettiğimizi zannedeceklerdir. Ancak dikkatle bakıldığında meselenin Sünnetin inkarıyla alakası olmadığı görülecektir. Şimdi konuyu soru-cevap yöntemiyle aktarmaya çalışalım.

1. Kur’an vahyinin tespitine niçin ihtiyaç duyuldu?

Yüce Allah’ın Peygamberine gönderdiği Kur’an-ı Kerim, Müslümanlar için çok önemli bir kitaptır. Bu kitap sadece Müslümanlar için değil, aynı zamanda tüm insanlar için önemlidir. O, kıyamete kadar yaşayacak olan insanlara hayat rehberi olacak ve onları karanlıklardan aydınlığa çıkaracak olan bir rehberdir. Gerek Müslümanların gerekse tüm insanların yollarını aydınlatacak ve onları dünya ve ahiret mutluluğuna kavuşturacak böyle bir kitabın hükümlerinin kaybolmaması gerekiyordu. Çünkü; bu kitap’ın hükümleri değiştirildiğinde veya kaybolduğunda insanlar sıratı müstakime götüren ilahi rehberlerini kaybetmiş olacaklardı. İlahi rehberleri kaybolmuş insanlar ise bu durumu Allah’a karşı mazeret olarak ileri sürecek ve dolayısıyla ilahi imtihan şüpheli duruma düşecekti.

Bilindiği gibi, yüce Allah’ın gönderdiği ilahi kitapların hiçbirisi tam olarak korunarak günümüze gelememiştir. Tevrat indirildikten yaklaşık bin yıl sonra, İncil ise yüz sene sonra şifahi nakilden kurtarılıp yazıya geçirildikleri için tahrif ve tebdile uğramışlardır. İşte Kur’an-ı Kerim’inde yukarıdaki ilahi kitaplar gibi kaybolmaması için mutlaka korunması gerekiyordu. Çünkü, bu kitaptan sonra insanları uyaracak rehber kitap inmeyecekti. Peygamberlerin sonuncusu olan Hz Muhammed ve tüm sahabeler bunun bilincinde olduklarından O’nun tespiti için ellerinden gelen her şeyi yapmışlardır.

Kur’an vahyinin Peygambere aktarımı esnasında her türlü müdahaleden O’nu yüce Allah korumuştur. Yani vahyin iniş aşamasında gerek insanların gerekse de cin, şeytan…vb varlıkların O’na müdahalesi olmamıştır. Bunu bizzat yüce Allah “Zikri biz indirdik ve O’nun koruyucusu da elbette biziz!” ayetinde zikretmektedir. Bu ayetteki “zikir” iniş aşamasında olan Kur’an vahyidir. Bazı kesimler buradaki Zikir’den kastın “sünnet” olduğunu sanmışlardır. Halbuki ayetin bağlamına bakıldığında Mekke döneminin başlarında nazil olan bu Mekki surede, sünnetin geçmesinin imkansızlığı ortaya çıkacaktır. Sonuç olarak, bu ayette geçen zikrin Kur’an vahyi olduğu ortadadır. İşte bu vahyin peygambere aktarılmasına şeytan, cin …vb hiçbir varlık müdahale edememiştir.

Vahyin nüzul aşaması tamamlanıp tebliğ aşamasına gelindiğinde ise, O’nun korunmasını peygamber ve sahabeler üzerine almıştır. Onların gayret ve fedakarlıkları sayesinde Kur’an-ı Kerim; değişmeden günümüze kadar gelebilmiştir. O’nda yukarıda belirttiğimiz ilahi kitaplarda olduğu gibi lafzi bir tahrif asla olmamıştır.

2. Kur’an’ı Kerim’in cem edilmesi denince ne anlaşılır? Kaç defa yapılmıştır? [private]

Kur’an-ı Kerim’in cem edilmesi denince; hem Kur’an’ın baştan sona ezberlenerek toplanması; hem de harf harf, kelime kelime, ayet ayet ve sure sure yazılmak suretiyle yazıya geçirilmesi anlaşılır. Kur’an-ı Kerim üç defa cem edilmiştir. Bu dönemler şunlardır.

a. Hz Peygamber dönemi; Peygamberimiz zamanında Kur’an, hem ezberlenmiş hem de yazılmıştır.

b. Hz Ebubekir dönemi; Hz Ebubekir döneminde Kur’an, hem ezberlenmiş hem de Mushaf haline getirilmiştir.

c. Hz Osman dönemi; Hz Osman döneminde Kur’an, hem ezberlenmiş hem de yazılmış ve çoğaltılarak İslam ülkelerine gönderilmiştir.

3. Kur’an-ı Kerim günümüze kadar muhafaza edilmesinde ezberin önemi büyüktür. Peygamber döneminden bu yana O’nu kimler ezberlemiştir?

a. Peygamber dönemi: Yüce Allah, insanlar içinden seçtiği peygamberine ilahi vahyi indirmiş ve O’nunla insanları uyarmasını emretmiştir. Peygamberde kendisine verilen bu ilahi görevi layıkıyla yerine getirmeye çalışmıştır. Allah’ın peygamberine yüklediği en önemli görevin ise, ilahi kitabın hükümlerini tebliğ etmek olduğunu biliyoruz. Peygamberimiz tebliğ ettiği ilahi kitabı gece gündüz okur ve O’nu hayatında rehber edinirdi. O’nu seferde veya mukim olduğunda her fırsatta okuyan peygamberimize yüce Allah, vahyi unutmayacağı güvencesini vermişti. Ancak; O, ilahi kitabı okumayı yaşantısının bir parçası haline getirmişti ve her fırsatta O’nu okuyordu. İşte hem yüce Allah’ın kendisine verdiği güvence, hem de peygamberin Kur’an’ı hayat rehberi yapmasından dolayı peygamber Kur’an’ı ezberlemişti. O, Kur’an’ı ezberleyenlerin başında geliyordu.

b. Sahabe dönemi: Sahabeyi Kiram kendilerini hidayete götüren Allah’ın kitabını ezberlemek için adeta birbirleriyle yarışıyorlardı. Onların içerisinde bazıları ayetler nazil oldukça O’nu yazıyorlar, daha sonra da yazdıkları bu metinlerden ayetleri ezberlemeye çalışıyorlardı. Sahabelerden bazılarıysa yazı yazmayı bilmiyorlardı. Ancak onlarda Kur’an’ı ezberlemeyi bırakmıyorlardı. Onlarda; Hz Peygamber’in namaz, vaaz veya başka vesilelerle okuduğu Kur’an-ı Kerim’i bizzat kendisinden dinleyerek ezberlemeye gayret ediyorlardı. İşte bu gayretlerin sonucunda birçok sahabe Kur’an-ı Kerim’in bütününü ezberlemiştir.

c. Sahabe dönemizden günümüze kadarki dönem: Sahabeden günümüze kadar milyonlarca hafızın ezberinde Kur’an günümüze kadar lafzen değişmeden gelebilmiştir. Bilindiği gibi fitne döneminde başlayan ve günümüze kadar da süregelen Kur’an’ın manalarını çarpıtma geleneği sonucunda; anlamadan Kur’an okuma ve anlamadan Kur’an ezberleme geleneği yaygın hale gelmiştir. Bu geleneğin yaygınlaşması sonucunda Müslümanlardan birçoğu Kur’an’ı ezberlemişlerdir. Ülkemizde de bu yaygın gelenek devam etmektedir. Fert ve toplum üzerinde Kur’an-ı Kerim’in hükümlerinin tatbik edilemeyeceğini iddia eden birçok kişi, güzel sesli hafızlarla ölülerine Yasin okutmaktadırlar. Yine ülkemizde Kur’an ezberleyenlerin sayılarını artırmak için birçok hafızlık kursları açılmıştır. Bu hafızlık kurslarında oldukça çok sayıda Kur’an hafızı yetişmektedir. Hatta Ramazan ayı geldiğinde bazen bir camide birden fazla Kur’an ezberleyen, Kur’an hafızı bulunmaktadır. Buda bize peygamber döneminden, günümüze kadar Kur’an’ın sürekli olarak ezberlerde de korunduğunu göstermektedir.

Sonuç olarak; Bizzat peygamber başta olmak üzere bir çok sahabe Kur’an’ı ezberlemişlerdi. Onlardan sonrada Kur’an ezberleyenlerin sayısı hızla arttı. Bu yüzden, yani Kur’an’ı bu kadar ezberleyen varken O’nun bir kelimesinin bile değişmesi imkansızdır. Çünkü; Peygamberden sonra yapılan fetihlerle genişleyen İslam ülkeleri dikkate alındığında, her ülkeye yayılan yüzlerce hafızın hepsinin bir ayeti unutmak şöyle dursun bir kelimeyi bile unutması mümkün değildir. Bize göre matematiksel olarak böyle bir yanlışlığın olabilmesi olasılığı % 0 dır.

4. Yukarıda Kur’an-ı Kerim’in sahabe döneminde ve günümüzde hafızlar tarafından ezberlendiği açıklandı. Sahabelerin ezberlemesi ile günümüzdeki hafızların ezberlemesi arasında hiç fark yok mu?

Elbette! Vardır. Yeni bir Din’e girmenin verdiği iman ve heyecanla; Kur’an’ın her ayetini kendilerine gökten inen bir hazine kabul eden, sahabeler için, Kur’an ezberlemek kadar önemli bir şey yoktu. Onlar bu konuda adeta birbirleriyle yarış ediyorlardı. Ama sahabelerin Kur’an’ı okuyup ezberlemeleriyle, hiç anlamadan “ne güzel okuyor desinler” diye ezberleyen hafızların ezberlemesi birbirinden tamamen farklıydı. Bilindiği gibi sahabeler okuduğu Kur’an’ın manalarını anlıyor ve O’nun hükümleriyle amel ediyorlardı. Günümüzdeki hafızların bir çoğunun okuması ise, anlaşılmaya ve hayata tatbik edilmeye yönelik bir okuma değildir. Onun için anlamadan okuyan hafızlarla, anlayarak okuyan sahabelerin okuması aynı değildir.

Ancak şurası yanlış anlaşılmasın. Sahabeler Kur’an’ı okur ve ezberlerdi. Ancak buradan çok sayıdaki sahabenin hepsinin de Kur’an’ı başından sonuna kadar ezberlediği anlaşılmamalıdır. Çünkü, bazı sahabeler Kur’an’ın tümünü ezberlerken, bazıları da çok azını ezberlemişlerdi. Bu dönemdeki hafızların sayısı hakkında değişik rakamlar rivayet edilmiştir. Bazıları bu sayıyı çok fazla abartırken, bazıları da üç-dört kişiydi diyerek nerdeyse hiç yoktu demeye getirmiştir. Biz her iki abartılı rivayete de katılmayı pek yerinde bulmuyoruz. Çünkü sayı konusundaki rivayetler birbirinden çok farklıdır. Bizim bildiğimiz unutmayı engelleyecek şekilde, belli bir sahabe grubu Onu ezberlemiştir. Kur’an’ı ezberleyenlerin sayısı peygamberimizden günümüze kadar devamlı artarak gelmiştir.

Kur’an-ı Kerim; tefekkürle, tedebbürle, tezekkürle, fıkhederek ve aklederek şuurla okunması gereken bir kitaptır. Bu nedenle O’nun istediği okuma şeklinin temelinde anlayarak okuma vardır. Bu okuma şeklinin tam tersi olan anlamadan okuma şekli Kur’an’ın indiriliş amacına tamamen terstir.Bilindiği gibi; anlamadan okuma geleneği; sahabe döneminin son yıllarında ortaya çıkmıştır. Müslümanların Kur’an’ı anlamaktan mahrum kaldığı bir dönemin sonucu ortaya çıkan, anlamadan okuma geleneği, zamanla İslam toplumunda adet halini almıştır. Günümüz İslam dünyasında; anlamadan okuma geleneğine göre okuyanların sayısı, anlayarak ve yaşayarak okuyanların sayısıyla kıyaslandığında oldukça fazladır. İşte yukarıda zikrettiğimiz günümüz hafızlarının büyük bir çoğunluğu da anlamadan okuyanların başında gelmektedir. Bunların anlamadan ezberden okudukları Kur’an’la, ezberlediği ayetlerin gereğini yapmak için canını veren sahabenin okuyuşu aynı değildir.

5. Günümüzdeki hizip liderlerinin Kur’an-ı Kerim’den seçilmiş ayetleri hizip mensuplarına ezberletmesi doğru mudur?

İslam’ı öğrenmeye gayretli gençlerin Kur’an’ın belirli ayetlerini anlamadan ezberlemesi doğru bir davranış değildir. Bu şekilde ayetlerin ezberlenmesi okuyanda önyargılar oluşmasına vesile olur. Ayetlerin bütünlük içerisinde değerlendirilmemesi ve onlara parçacı bir yaklaşımla yaklaşılması sonucu sahih akıl kilitlenir ve kişi aklı selim olarak düşünüp anlayamaz. Bunun için Kur’an’dan seçilmiş ayetleri manasını anlamadan ezberlemek doğru değildir.

Hele hele hizipçilerin bu şekilde ayet ezberlemesi oldukça tehlikelidir. Hizbi eğitim adını verdiğimiz hizipçinin eğitiminde Kur’an ayetlerinin sloganlaştırılıp rakip hiziplere karşı silah olarak kullanılmaktadır. Hizipler; Kur’an-ı Kerim’in içerisinde bulunan ayetlerden işine gelenleri hizip üyelerine ezberletip bu ayetleri rakip hizipleri ilzam etmek için kullanıyorlar. Bu çok yanlış bir tutumdur. Dinin yasakladığı bu tutum, maalesef Din adına yapılmaktadır. Bunun sorumluları hizbi eğitimle insanları yetiştirmekten haz duyan hizip liderlerinden başkası değildir. Bir liderin yanında Din(!) adına kullanılmak istemeyen kardeşlerimiz; Kur’an’dan seçilmiş ayetleri değil, Kur’an’ı, bütünlük içinde ve önyargısız anlamaya çalışmalıdır. Bunu Arapça biliyorsa Arapça metninden, bilmiyorsa kendi dilinde yazılmış bir mealden faydalanarak yapmaya çalışmalıdırlar.

6. Kur’an ayetleri nazil olduğunda onları kimler yazıyordu?

Hz Peygamber kendisi ümmi olduğundan risaletin başlangıcından, vefat edinceye kadar, yazı bilen birçok sahabeye vahiy yazdırmıştır. Vahyi yazan bu sahabelere vahy katipleri denir. Gelen ayet hangi surenin neresine konulacak, bunu Cebrail Peygambere, Peygamberde Vahy katiplerine bildiriyor onlarda Peygamberin dediği yere ayetleri yazıyorlardı.

Vahy katiplerinin sayıları hakkında çeşitli rakamlar rivayet edilmiştir. Vahy katiplerine örnek olarak Zeyd bin Sabit, Ubey İbn-i Kab, Hz Ebubekir, Hz Ömer, Hz Osman, Hz Ali gibi sahabeleri sayabiliriz.

7. Vahy katipleri Kur’an-ı Kerim’i hangi malzemeler üzerine yazıyordu?

Hz Peygamber döneminde Kur’an çeşitli malzemeler üzerine yazılıyordu. Mekke döneminde, yazı malzemesi yetersiz olduğundan; işlenmiş deri, beyaz taş, deve ve koyunların kürek kemikleri, tahta parçaları, hurma ağaçlarının yaprakları, kumaş ve bez parçaları gibi malzemeler üzerine yazılıyordu. Hatta Tayyip Okiç; Kur’an ayetlerinin deri üzerine yazıldığına dair “Andolsun Tur’a” “Satır satır yazılmış kitaba” ”Yayılmış ince deri üzerine” ayetini delil olarak göstermektedir. Medine döneminde ise malzemeler Mekke dönemiyle kıyaslandığında yeterli sayılırdı. Ancak bir görüşe göre böyleyken başka bir görüşe göre bu malzemeler sahabelerin ilk yazdıkları malzemelerdi. İlk defa bu tip malzemelere yazılan ayetleri daha sonra vahy katipleri kağıda aktararak temize çekiyor ve Peygambere veriyordu. Peygamberimizde vahy katiplerince temize çekilmiş ve kağıtlara yazılmış ayetleri, kendi evinde muhafaza ediyordu. Bu dönemde kağıtlara yazılmış Kur’an vardı. Ancak bu dönemde, Kur’an, Mushaf haline getirilmemişti. Bilindiği gibi Mekke o dönemlerde bölgenin meşhur bir ticaret merkezi idi. Bu merkezde kağıtta dahil bir çok malzeme alınıp satılıyordu. Bu yüzden; Peygamberin ve sahabelerin bu ayetleri taş ve kemiklere yazdırıp ta kağıda yazdırmaması pek inandırıcı görünmemektedir.

8. Kaynaklarımızdaki Kur’an-ı Kerim’in toplanmasıyla ilgili rivayetler güvenilir midir?

Salih Akdemir “Kur’an-ı Kerim’in toplanmasıyla ilgili haberler gerçekleri tam olarak yansıtmamaktadır.” Diyerek çok güzel bir tespit yapmış ve kaynaklarımızdaki Kur’an’ın toplanmasıyla ilgili rivayetleri tenkit etmiştir. İzzet Derveze’de Kur’an-ı Kerim’in toplanmasını açıklayan rivayetler içinde; güçlü ve güvenilir olmayan, kuşkuyla karşılanabilecek olan ve birbirleriyle çelişkili rivayetlerin olduğunu belirtmiştir.

Bu haberler tenkide tabi tutulmadan aynen kabul edilecek olursa, halledilmesi imkansız birtakım problemlerle karşı karşıya kalırız. Çünkü, bu kaynaklarda geçen rivayetlerin bazıları, Kur’an-ı Kerim’in bütünlüğüne zarar verecek manalar ihtiva etmektedir. Birde şu var, bu rivayetler; sadece güvenilir olmayan tarih kitaplarında değil, sahih adı verilen hadis kitaplarında bile bulunmaktadır. Bu rivayetlerin senetlerinin sahih olması, artık senet tenkidinin yeterli olmadığını ve rivayetleri değerlendirmede metninde dikkate alınması gerektiğini göstermektedir. Alimlerimiz, rivayetlerin metinlerine dikkat etmeyip, sadece senetlerine önem verdiklerinden İslam düşmanlarına malzeme olacak birçok rivayeti kitaplarına almışlardır. Maalesef, Kur’an’ın toplanması gibi en önemli bir konuda bile bu tür saçma sapan rivayetlere rastlanılmaktadır. Kaynaklarımız Kur’an-ı Kerim’in toplanması meselesinde tutarsız ve çelişkili bilgiler ihtiva etmektedir. Mesela; Buhari’de nakledilen Zeyd Bin Sabit’in şahitli olarak Kur’an ayetlerinin yazılı olduğu materyalleri istemesi tamamen mantığa aykırıdır. O materyaller niçin Hz Peygamberde değil de, isimleri bile belli olmayan sahabelerde muhafaza ediliyordu? Medine’de o kadar imkan varken niçin Kur’an kağıda yazılmamıştı? Bu rivayetleri esas alarak bu sorulara cevap verebilmek mümkün değildir. Buhari’de nakledilen bu rivayeti kabul etsek bile; sahabelerden istenen çeşitli materyallerin, sadece Peygamberin evindeki vahy katiplerinin yazdıkları asıl nüsha ile karşılaştırma ve kontrol için istendiklerini kabul etmek zorundayız. Aksi halde Kur’an’ın tevatürlüğünü kendi sahih(!) rivayetlerimizle tartışılır hale getirmiş oluruz.

Kaynaklarımızda toplama işlemiyle alakalı tenkid edilecek bir diğer rivayette Tevbe suresinin son iki ayetinin sadece Ebu Huzeyme adlı sahabenin şahitliğiyle Mushafa konulmasıdır. Recm ayetinin (!) Kur’an’a yazdırılmasının gerektiğini iddia eden,(!) Hz Ömer’in tek kişi olduğundan şahitliği yeterli olmuyorken, Huzeyme’nin şahitliği, O’nun şahitliğinin iki kişinin şahitliği yerine geçeceği şeklindeki rivayetle kabul edilmiştir. Bu rivayetler; Kur’an’ın tevatürlüğüne şüphe getirecek cinsten olan ahad haberlerdir. Bu tür rivayetlere itibar edilemez.

Hele birde bazı alimlerimizin eserlerine alıp naklettikleri bir “Garanik kıssası” var ki, Bu kıssayı nakleden alimlerin Selman Rüşdi’nin kitabına ilham veren kişiler olduğu ortadadır. Kur’an-ı Kerim’in toplanmasıyla ilgili bu rivayetleri kitaplarına alan alimlerin rivayetlerini, onlara saygısızlık olmasın diyerek reddetmemek ve te’vil ederek geçiştirmeye çalışmak, Kur’an ve İslam’a saygısızlıktan başka bir şey değildir.

9. Kur’an-ı Kerim hangi sahabe zamanında toplanılarak Mushaf haline getirilmiştir? Bu işlemin mahiyeti nedir?

Hz Peygamber hayatta olduğu müddetçe vahiy devam ettiğinden, inen ayetlerin daha önce yazılmış bir sureye ilave edilme ihtimali de vardı. Bu yüzden gelen vahiyleri mushaf haline getirmek mümkün değildi. Peygamberin vefatından sonraysa O’nun Mushaf haline getirilmesi gerekliydi. Çünkü, peygamber yaşıyorken O’na götürülerek çözülen ihtilaflar, O’nun yokluğunda, ancak O’nun tebliğ ettiği rehbere bakılarak çözülebilirdi. Hem yukarıda zikrettiğimiz sebepten, hem de Kur’an’ın kaybolacağı endişesinden dolayı Kur’an-ı Kerim Mushaf haline getirilmiştir. Kaynaklarımızda, Hz Ebubekir’in halifeliği sırasında yapılan Yemame savaşında birçok Kur’an hafızının şehit edilmesi sonucu Müslümanların böyle bir tedbir alarak Kur’an’ı Mushaf haline getirdikleri yazılmaktadır. Yine kaynaklarımızda Hz Ömer’in ısrarları sonucu Hz Ebubekir’in böyle bir işe giriştiği de kaydedilmiştir.

Yukarıda belirtilen sebeplerden dolayı, Hz Peygamber zamanında okunan, ezberlenen ve yazılan Kur’an-ı Kerim’in iki kapak arasında toplanılması, Hz Ebubekir döneminde olmuştur. Hz Ebubekir döneminde yapılan toplama işlemi denildiğinde; Hz Peygamber’in evinde zaten yazılı bulunan Kur’an’ı Kerim’in, daha derli toplu ve daha iyi yazı malzemesi kullanarak kitap haline getirildiğini anlamamız gerekir. Yoksa bu dönem; ne Kur’an’ın yeniden yazdırılması, ne de sağda solda Kur’an ayetleri aranması dönemi değildir.

Sonuç olarak; Hz Ebubekir’in girişimi sonucu, ümmetin üzerinde ittifak ettiği bir mushaf ortaya konulmuştur. Bu ortaya konan imam mushafa hiçbir sahabenin itirazı olmamıştır. Buda gösteriyor ki, Hz Ebubekir döneminde yazılmış olan mushaf, Hz Peygamberin dönemindeki yazılı Kur’an sayfalarının tamamen aynısı idi. Sadece daha derli toplu ve daha iyi yazı malzemesi kullanarak tekrar yazılmıştı.

10. Hz Ömer’in halifeliği sırasında, Hz Ebubekir döneminde toplatılan Kur’an-ı Kerim korunabilmiş midir?

Hz Ebubekir’in vefatından sonra Hz Ömer halife olunca bu Mushaf, Hz Ömer’de kaldı. Hz Ömer’in vefatından sonra da Peygamberimizin eşi ve Hz Ömer’in kızı olan Hafsa’ya verildi. Hz Osman, Kur’an’ı çoğaltırken bu nüshayı esas aldı ve Kur’an’ı bu nüshaya göre çoğalttı. Hz Osman daha sonra bu nüshayı Hafsa’ya verdi. Daha sonra Medine valisi Mervan bin Hakem ‘in bu nüshayı alıp yaktırdığı rivayet edilmiştir.

Hz Ömer döneminde Hz Ebubekir döneminde Mushaf haline getirilen Kur’an-ı Kerim aynen korunmuştur. Hz Ömer; valilerine Kur’an’ın okunması, ezberlenmesi ve yazılmasına dair emirler göndererek, O’nun hükümlerinin İslam topraklarına yayılması için azami gayret sarf etmiştir. Hatta O’nun Kur’an eksenli düşünüşe engel olacağı gerekçesiyle çok fazla sayıda hadis rivayetine bile karşı çıktığı rivayetlerde geçmektedir. Yine yukarıda belirttiğimiz gibi, Hz Ebubekir’i Kur’an’ın Mushaf haline getirilmesinde ikna edenin de Hz Ömer olduğunu biliyoruz. Bu örnekler bize Hz Ömer’in kendi hilafeti döneminde Kur’an’ın korunması için gayret ettiğini ve bunda da başarılı olduğunu göstermektedir.

11. Kur’an-ı Kerim hangi halife döneminde çoğaltılarak İslam ülkelerine gönderilmiştir?

Kur’an’ın farklı okunuş şekillerinden ve bazı sahabelerin ellerinde bulundurdukları farklı Mushaflardan dolayı Müslümanlar arasında ciddi manada kıraat ihtilafları ortaya çıkmıştı. Bu ihtilaflar birlik ve beraberliği zedeleyecek hale gelmişti. Hatta Şam’lılar ile Irak’lılar, kıraat farklılıklarından dolayı birbirlerini tekfir bile etmişlerdi. Bu durumdan duydukları endişeyi bazı sahabeler Hz Osman’a bildirince; O, Hz Ebubekir’in kontrol ettirerek kitap haline getirdiği asıl nüshayı, Hafsa’dan istedi ve O’nu aynen kopya ettirdi. Hz Osman’ın kopya ettirdiği bu mushafa “İmam Mushaf” adı verildi. Bu Mushaf camide okunarak Müslümanların ittifakını kazandı. Daha sonra çoğaltılarak bunlardan bir tanesi Medine,de bırakıldı, diğerleri de; Mekke, Kufe, Basra, Şam, Yemen ve Bahreyn’e gönderildi.

Daha sonra ihtilaflara sebep olan şahsi mushaflar imha edildi. Bunun sonucunda da ihtilafa sebep olan farklı lehçelere göre yazılmış şahsi Mushaflar ortadan kalkmış ve Kureyş lehçesinin esas alındığı, Müslümanların üzerinde ittifak ettiği imam Mushaf esas alınmıştı. Hz Osman’ın ihtilafa yol açan şahsi Mushafları yaktırması Müslümanlar için çok faydalı olmuştur. Çünkü, bu hareket sayesinde, Mushaflar, on üç küsur asır boyunca tek imla ve yazım stiliyle korunarak günümüze kadar gelebilmiştir. Eğer ihtilafa sebep olan nüshalar yakılmasaydı ve Müslümanların üzerinde ittifak ettiği bu nüshalar İslam ülkelerine gönderilmeseydi, matbaa ve fotoğrafın olmadığı o dönemlerde birçok karışıklığın ortaya çıkması kaçınılmazdı.

Hz Osman’ın kopya ettirdiği nüshaların nerede bulunduklarına dair iki farklı görüş mevcuttur. Suphi Salih’e göre; mezkur nüshaların nerede bulunduklarına dair elimizde yeteri kadar bilgi bulunmadığı belirtilirken, Muhammed Hamidullah’a göre; İstanbul Topkapı sarayı, Londra ve Taşkent’te üç tanesinin muhafaza edildiği savunulmuştur. Muhammed Hamidullah; bu üç nüshanın fotoğrafları üzerinde çalışmalar yapmış ve bu çalışma neticesinde nüshaların boyutları ve imla hususiyetlerinin aynı olduğunu belirtmiştir. Tayyip Okiç; bu üç yerin dışındaki Şam, Medine ve Basra gibi diğer merkezlere gönderilen mushaflar hakkında da ayrıntılı bilgi vermiştir.

12. Kur’an-ı Kerim’in harflerine hareke ve noktalar niçin konulmuştur?

Hz Osman zamanında çoğaltılan Mushaflar, harekesiz ve noktasız olarak yazılmıştı. Hicri Birinci asrın ikinci yarısından itibaren Arap olmayanların İslam’a girmeleri ve bunların Arapça’ya vakıf olmamaları sebebiyle Kur’an’ı Kerim’i yanlış okuma hadiselerine sık sık rastlanılır olmuştu. Bu yüzden; Kur’an-ı Kerim’e ilk defa doğru okumayı sağlamak için hareke konulmuştur. Kur’an’ı Kerim’e hareke ve nokta konulması meselesi başlangıçta tartışma konusu olmuşken, sonunda zarar değil de, fayda getireceği görüşü ağır basmıştır. Harekeleme; fetha için harfin üstüne, kesre için harfin altına, ötre için harfin önüne bir nokta konularak yapılıyordu. Harekelemeyle irab noktasında yapılabilecek muhtemel hataların önüne geçilebildi. Ancak İslam’a yeni girmiş ve Arap dilini bilmeyen Müslümanlar birbirine şekil olarak benzeyen (“Be” “Te” “Se”) (“Cim” “Ha”) (“Fe” “Kaf”) gibi harfleri sağlıklı bir şekilde ayırt edemiyorlardı. Bunun için harekeleme işinden sonra noktalama işaretleri yapılarak bu harflerin birbirinden ayırt edilmeleri sağlanıldı. Bir asra yakın süre bu işaretlerle Kur’an okundu. Daha sonra bildiğimiz harekeleme ve noktalama sistemi geliştirildi.

Bunlardan sonra ayet sonlarına duraklar konuldu. Günümüzde bu durakların içinde ayet numaraları yer almaktadır. Daha sonrada Kur’an’ın manası göz önünde bulundurularak adına “Secavend” denilen birtakım işaretler konuldu. Bunlardan başka da sure ve cüz başlıkları, hizip ve secde işaretleri ihtiyaca binaen resmedildi.

13. Tahrif ne demektir? İlahi kitaplar nasıl tahrif olmuşlardır?

Tahrif sözlükte; bir şeyi bozmak, değiştirmek ve istikametinden saptırmak manasına gelir. Yani; bir yazıyı, bir sözü asli manasını değiştirecek şekilde bozmaktır. Tahrif daha çok, kutsal kitapların Allah’ın gönderdiği şekil üzerine bırakılmaması ve değiştirilmesi anlamında kullanılmaktadır. Allah’ın gönderdiği bu kutsal kitaplar üç şekilde tahrif edilmişlerdir.

a. Kutsal metnin bazı kısımları çıkartılarak

b. Kutsal metne birtakım ilavelerde bulunularak

c. Kutsal metni zahirine uymayacak şekilde yorumlayarak

Yukarıda a ve b şıklarında anlatılan tahrif sözlerin tahrifi c şıkkındaki tahrif ise mananın tahrifidir. Yukarıdaki tahrif türlerine Yahudilerin Tevrat’ı tahrif edişlerini örnek olarak gösterebiliriz. Kur’an-ı Kerim’deki “ Şimdi (ey mü’minler) siz, bunların size inanmalarını mı umuyorsunuz? Oysa bunlardan bir grup vardı ki, Allah’ın sözünü işitirlerdi de düşünüp akıl erdirdikten sonra, bile bile onu değiştirirlerdi. “ ayeti “ Yahudilerden öyleleri var ki, kelimeleri yerlerinden kaydırıyorlar. Dillerini eğip bükerek ve dini taşlayarak: “İşittik ve isyan ettik” …diyorlar…” ayeti “ …Onlar (Yahudiler) kelimeleri yerlerinden kaydırıyorlar…” ayeti ve “Sözlerini bozdukları için onları(Yahudileri) lanetledik ve kalplerini katılaştırdık. Kelimeleri yerlerinden kaydırıyorlar…” ayeti Ehl-i Kitap’tan olan Yahudiler’in kutsal kitaplarına karşı olumsuz tavırlarını ortaya koymaktadır. Bu ayetlere göre; İsrailoğulları Tevrat’ı anlam yönünden çarpıtmışlar ve kendi elleriyle yazdıklarını “Bunlar Allah katındandır.” Diyerek takdim etmişlerdir. Onlar Tevrat’ı Allah’ın rızasına muhalif olarak, hevalarına göre te’vil etmişler ve kendileri saptığı gibi başkalarının da sapmalarına vesile olmuşlardır. Yukarıdaki dört ayete bakıldığında Yahudiler,in Tevrat’ı iki farklı şekilde, tahrif etmiş oldukları görülür.

1) Lafzi tahrif; sözü bağlamından çıkarıp, yerine başka bir söz getirerek tahrif etmişlerdir ki, buna “Tebdil” adı verilmektedir.

2) Anlam yönünden tahrif; ya bir lafzın anlamını ihtimali olmayan bir anlama çekmekle, ya da iki yöne hamledilmesi muhtemel bir kelimeyi bir tek anlamla sınırlandırmakla tahrif etmişlerdir ki buna da “Tagyir” adı verilmektedir.

Kur’an-ı Kerim’de ise Lafzi tahrif asla olmamıştır. O’nun Hz Peygamberden beri korunarak geldiğini yukarıda açıkladık. Ancak bu açıklamalarımızla tezat teşkil eden bazı rivayetler vardır. Bu rivayetleri inceleyerek, onların tutarsızlığını hep birlikte göreceğiz. Çünkü, Kur’an ayetlerinde lafzi tahrif olması, kıyamete kadar yaşayacak olan insanların ilahi rehberden yoksun kalacaklarını iddia etmektir ki bu iddia açıkça Allah’a iftiradan başka bir şey değildir. Ancak Peygamberimizin vefatından sonra ortaya çıkan bazı İslam fırkaları Kur’an ayetlerini çeşitli biçimlerde yorumlamış ve O’nun bazı ayetlerinin manalarını tahrif ederek ayetlerin anlamlarını çarpıtmışlardır.

14. Kur’an-ı Kerim’in mana yönünden tahrifine örnek verir misiniz?

Mana yönünden tahrif denildiğinde, ayetin anlamını zahiren ihtimali olmayan bir alana çekmekle veya anlamlarından en zayıf ihtimalli olanı seçmekle ortaya çıkan tahrif olduğunu açıkladık. Bu çeşit tahrife, taassupçu bazı Şia yanlısı alimlerin ve taassupçu bazı Sünni alimlerin yapmış oldukları yorumları örnek olarak gösterebiliriz. Mesela; Şiilerden bazıları, Kur’an-ı Kerim’deki “Deki bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?” ayetinden hiç alakası olmayan bir mana çıkarmışlardır. Onlar, bu ayetteki bilenler bizi bilmeyenler ise muhalifimiz olan mezhepleri anlatıyor” demişlerdir. Bazı müfrid Sünnilerde, aynı şekilde karşılık vererek onlarda başka ayetlerin anlamı çarpıtmışlardır. Onların bazıları “Asr suresinin esbab-ı nüzulu olarak bir rivayet zikretmektedir. Bu rivayete göre, ayette geçen; iman edenler Hz Ebubekir’i, salih amel işleyenler Hz Ömer’i, hakkı tavsiye edenler Hz Osman’ı ve sabrı tavsiye edenler Hz Ali’yi anlatmaktaymış. Bunu Sünnilerin yaptıkları mana tahrifine örnek olarak gösterebiliriz. Bu konudaki örnekler oldukça çoktur. O örnekleri görmek isteyenler mezhebi tefsirler konusuna bakabilirler. Ayrıca Tasavvufi tefsirlerin birçoğunda geçen de Batıni yorumları da mana yönünden tahrife örnek gösterebiliriz.

Sonuç olarak; Kur’an ayetlerinin bazılarında Şia’nın kast edildiğini, bazı ayetlerin Hz Ali’nin velayetini anlattığını belirten bazı Şia alimlerinin yorumları doğru değildir. Aynı şekilde bunlara karşılık veren Sünnilerin yaptığı da doğru değildir. O’nun ayetlerini bu şekilde mezhebi kaygılar taşıyarak yorumlama mana tahrifinden başka bir şey değildir.

15. Kur’an’da lafız yönünden tahrif var mıdır?

Lafız yönünden tahrif denildiğinde, kutsal kitapların metinleriyle ilgili maddi planda yapılan tebdil /değiştirme anlaşılır. Bunun Kur’an’da olması mümkün değildir. Ancak çok az Sünni alimle, yine çok az Şii alimin kitaplarında aktardıkları rivayetlerden hareket eden müşteşrikler Kur’an’da lafız yönünden tahrif olduğunu iddia etmişlerdir. İslam alimlerinin dikkatsizlikleri yüzünden kitaplarına aldıkları bu saçma sapan rivayetler İslam düşmanlarına malzeme olmuştur. Ancak biz onların bu malzemelerinin güvenilir olmadığını net bir şekilde ortaya koyup Kur’an’da lafzi tahrif olmadığını ispatlamaya çalışacağız.

16. Şiilerden kaynaklanan ve Kur’an’da lafzi tahrif olabileceğini çağrıştıran rivayetler nelerdir? Bu rivayetler konusunda Şia alimleri arasında ittifak var mıdır?

Şii’lerden bazıları; Kur’an-ı Kerim’den “Velaye suresi ve Nurayn suresi gibi surelerin çıkarıldığını iddia etmişlerdir. Kırk bir ayetten meydana geldiği iddia edilen, Suretu’n Nurayn’da (iki nur suresi) iki nurdan maksadın, Hz Peygamber ve Hz Ali olduğu iddia edilmiştir. Yine, Yedi ayetten meydana geldiği iddia edilen, Suretu’l Velaye’de (Velayet suresi) Hz Ali ve imamlara gösterilmesi gereken hürmet ve itaatten bahsedildiği iddia edilmektedir. Bazı Şiilerde Kur’an-ı Kerim’deki “Beyyine” ve “Nisa” surelerindeki “Münafıklık”la ilgili bölümlerin çıkarıldığını iddia etmişlerdir.

Bu iddianın sahipleri, Şianın ahbariler adı verilen hadis ehlidir. Habere çok fazla itibar eden bu tipler, yukarıda açıklanan Apokrif rivayetleri bu iddialarına delil olarak kullanmışlardır. Ancak bu tip rivayetlere bırakın İslam alimlerinin ekseriyetini, mutedil Şia alimleri bile itibar etmemiştir. Hatta Nöldeke, Kazem Bek gibi bazı müşteşrikler bile bu tür iddiaları reddedip, onlara itibar edilemeyeceğini bildirmişlerdir.

Bu iddialarda bulunan Hadis Ehli olan Şiileri başta usuli denilen usulcü Şiiler asla onaylamamış ve onların iddialarına şiddetle karşı çıkmışlardır. Şia mezhebinin çoğunluğunu oluşturan İmamiye mezhebinin büyük bir çoğunluğu bu rivayetleri itibara almamaktadır. Birçok Şia alimi, Kur’an’da tahrifi çağrıştıran bu rivayetleri dikkate almamış ve tam aksine Kur’an’da lafzi tahrifin asla olamayacağını belirtmiştir. Mesela; Şia alimlerinden Tabrisi: “Kur’an’da herhangi bir eksilme veya ilave söz konusu değildir. Bunda Şii alimler arasında icma mevcuttur” demiştir. Şia müfessirlerinden biri olan Tabatabai “el-Mizan” isimli tefsirinde Kur’an’ın tahrif edilmediğini otuz üç sayfa ayırarak izaha gayret etmiştir. Hicri dördüncü ve beşinci asırda yaşamış olan meşhur Şia müfessiri İmam Şeyh Muhammed b. Hasan et Tusi, tefsirinin mukaddimesinde “Kur’an’a eklemede bulunulduğu yada bazı bölümlerin çıkarıldığı iddiaları Kur’an’a yakışmaz. Müslümanların genelinin kanaati budur. Bizim mezhebe göre de sahih olan budur.” Demiştir.

Görüldüğü gibi; Şia bilginlerinin büyük bir kısmı tahrif konusunda sünni alimlerle aynı görüşü paylaşarak, bugün Müslümanların ellerinde mevcut olan Kur’an’ların Hz Peygamber’e nazil olan Kur’an’ın aynısı olduğunu, O’nda ne fazlalık ne de herhangi bir eksikliğin asla söz konusu olmadığını kabul etmişlerdir. Şii’lerden en büyük fırka olan İmamiye’nin bu husustaki inançlarını Ebu Cafer el-Kummi hulasa ederek Mushafın iki kapağı arasında bulunan metinden başka tek bir çözüm mevcut olmadığını ve böyle bir iddianın Şii’lere isnadının ise iftiradan başka bir şey olmadığını söylemektedir. Hatta Rasul Caferiyan isimli bir Şia alimi, bu konuda naklettikleri rivayetlerden dolayı Sünnileri suçlamaktadır. Rasul Caferiyan “Tarih boyunca Müslümanların Kur’an’a karşı tutumları Allah’ın ayetlerinden herhangi bir ayet hakkında şüphe duymamak ve onların inançları Kur’an’ın tamamının ekleme ve eksiltme olmaksızın Allah tarafından indirilmiş olduğudur. Bununla beraber Ehl-i Sünnet, sahih ve diğer sünenlerde bir takım rivayetler nakletmiştir ki bunlardan Kur’an ayetlerinin mütevatir olmayıp, aksine ahad haberlerle sabit olduğu anlaşılır.” Diye belirtmiştir.

Caferiyan’ın aktardıklarına aynen katılıyoruz ve bir şeyi daha eklemek istiyoruz. Evet! Ehli Sünnetin muteber kabul edilen kitaplarında geçen ve tahrifi çağrıştıran rivayetlere rastlamak mümkündür, Ancak Şii’lerin itibar edilen hadis kitaplarında da tahrifi çağrıştıran rivayetler vardır. Esasen rivayetlere fazla itibar eden hadisçiler her iki kesimde de mevcuttur. Bize düşen, hadisçilerin sahih senetle nakledildiğini iddia ettikleri bu konudaki rivayetleri, ciddi bir tenkit süzgecinden geçirmeye çalışmaktır. Birbirimizi suçlamanın faydası yoktur. Çünkü, bu konuda, Şiilerin aleyhine Sünnilerin ne kadar malzemesi varsa, Şiilerinde Sünniler aleyhine o kadar malzemesi vardır. Ancak bazı Sünni ulema Şiileri bu malzemelere dayanarak tekfir ederken, Sünni kaynaklarındaki tahrifi çağrıştıran rivayetleri ise te’vil etme cihetine gitmişlerdir ki, biz bu davranışı kabul edemeyiz. Çünkü, bu şekilde davranmanın; objektiflikten uzak, tutarsız bir davranış olduğu apaçık ortadadır.

17. Sünnilerden kaynaklanan ve Kur’an’da lafzi tahrif olabileceğini çağrıştıran rivayetler nelerdir?

Şia’da olduğu gibi Sünnilerde de Kur’an’da lafzi tahrif olabileceği şüphesi ortaya çıkaran bazı rivayetler olduğunu yukarıda açıklamıştık. Bu iddiamıza aşağıdaki rivayeti örnek verebiliriz.

Sünni kaynaklarda “Müsebbihat” isimli surenin(!) önceleri Kur’an metninde olduğu halde sonradan unutturulduğu şeklinde bir rivayet yer almaktadır. Şimdi Sünni alimlerin “Tilaveti ve hükmü mensuh ayetler”e örnek olarak gösterdiği bu rivayeti aktaralım. Ebu Esved şöyle anlatmaktadır. ”Ebu Musa el-Eşari, Basra’lıların hafızlarına haber gönderdi. Bunun üzerine Kur’an’ı iyi derecede okuyan üç yüz hafız onun yanına geldi. Ebu Musa onlara: “Sizler Basra’lıların en iyileri ve hafızlarısınız, Kur’an’ı tilavet edin. Sakın uzun süre okumayı ihmal etmeyin. Sonra sizden öncekiler gibi sizinde kalpleriniz katılaşır. Biz vaktiyle bir sure okurduk. Onu gerek uzunluk gerekse şiddet bakımından Tevbe suresine benzetirdik. Sonra o sure bana unutturuldu, yalnız şu kadarı ezberimde kaldı: “Ademoğlunun iki vadi dolusu malı olsa, mutlaka bir üçüncüsünü daha ister. Ademoğlunun karnını ancak toprak doldurur.” “Biz bir sure daha okurduk, onu müsebbihat (Allah’ı tesbih ile başlayan sure) denilen surelerden birine benzetirdik. Bana o da unutturuldu. Ancak o sureden de şu ayet hafızamda kaldı. “Ey iman edenler! Yapmadığınız şeyleri niçin söylüyorsunuz? Sonra bunlar boyunlarınıza bir şehadet olarak yazılır da, kıyamet gününde onlardan sorumlu olursunuz.”

Sünni kaynakların “Tilaveti mensuh hükmü baki ayetler” içinde zikrettiği Hz Aişe’den nakledilen bir rivayette; Kur’an-ı Kerim’de “Bilinen on defa emzirme haramlık hükmü doğuruyor” ayetinin bulunduğu, daha sonra bunun “beş bilinen emme” ile neshedildiği ve Hz Peygamber’in vefat ettiği zaman onların Kur’an ayetleri arasında okunduğunu anlatılmaktadır. Dikkat edilirse, bu rivayet, açıkça Kur’an’ın ayetlerinin eksiltildiğini anlatmaktadır. Yine Sünni kaynaklarda “Recm ayeti” diye bir ayet olduğu ve bu ayetin Kur’an’dan çıkarıldığı Hz Ömer’in insanlardan korktuğu için bu ayeti Kur’an’a yazdıramadığı anlatılmaktadır.

Kaynaklarımızda geçen ve Kur’an’ın eksik olduğu şüphesi uyandıran bu rivayetlere itibar edilmemelidir. Çünkü, onlar yüzlerce insanın ezberinden hiçbir dönem kaybolmamış olan Kur’an-ı Kerim’in tevatürlüğüne şüphe düşüremeyecek olan ahad haberlerdir. Şöhret sahibi alimlerin kitaplarında geçtiği için alimlerimiz bu rivayetleri inkar edememişlerdir.

18. Sünni kaynaklarda geçen ve Kur’an’da lafzi tahrif olduğunu çağrıştıran “Recm ayeti” meselesinin asıl mahiyeti nedir?

Sünni alimler; nesh teorilerini açıklarken neshi, üçe ayırırlar. Bunlardan bir tanesini de tilaveti mensuh hükmü baki ayetler olarak zikrederler. Yani daha önce Kur’an sayfaları arasında okunmaktayken ayetin metni Kur’an’dan çıkarılmış olmasına rağmen hükmünün geçerli olduğu iddia edilmiştir. Onlar bu iddialarına aşağıdaki rivayeti delil olarak gösterirler. Hz Ömer bir gün hutbeye çıkmış ve şunları söylemiştir. “…Şüphesiz ki, Allah Muhammed’i hak peygamber olarak gönderdi, O’na kitap indirdi. Allah’ın indirdiği şeyler arasında “Recm ayeti” de vardı. Bizler o ayeti okuduk, anladık ve ezberledik. Bunun içindir ki, Resullah recmetti, ondan sonra bizde recmettik. Ama insanların, üzerinden uzun zaman geçerse korkarım ki birisi çıkıp, “Biz Allah’ın kitabında recmi görmüyoruz.” Derde Allah’ın indirdiği farizayı terk ederek sapıklığa düşerler. Gerçekten erkek ve kadınlardan zina eden kimse üzerine (muhsan olmak beyyine veya gebelik yahut itirafta bulunmak şartıyla) recm Allah’ın kitabında sabit bir haktır.” Bu rivayet Buhari’nin Sahihinde geçmektedir. Başka Sahih kaynaklarda (!) yer almış olan ve “Evli erkek ve evli kadın zina yaptıkları zaman Allah’tan bir ceza olarak onları recmedin.” Allah mutlak galip ve hikmet sahibidir.” Mealinde olan “Recm ayeti” olarak isim almış bir uydurma rivayet vardır. Bu uydurma rivayet, Hz Ömer adına uydurulan “Eğer insanlar Ömer Kur’an’dan olmayan bir şeyi Kur’an’a ilave ediyor demelerinden korkmasaydım, Recm ayetini Kur’an’a yazdırtırdım” mealindeki rivayetle desteklenmeye çalışılmıştır. Mealini verdiğimiz ikinci rivayet uydurmadır. Bu uydurma rivayet; Kur’an’ın tevatürlüğüne şüphe getireceği gibi, aynı zamanda Hz Ömer’e de iftira niteliğindedir. Bu rivayeti sahih kabul edenlere aşağıdaki soruları sormak gerekir.

1) Hz Ebubekir ve Hz Osman döneminde ki mushaflarda bu ayet niçin yoktu?

2) Şu anda bu ayet olmadığından Kur’an-ı Kerim eksik midir?

3) Eksik olduğu iddia edilen ayetler hafızlarca ezberlenmemiş miydi?

4) Farklı sahabe Mushaflarında bu ayet var mıydı?

5) Hz Ömer o ayetin(!) tilavetinin nesh edilmesinden(!) haberdar değil miydi ki yazdırtmayı düşünüyordu?

6) Hz Ömer (ayet olduğunu düşündüğü bir metni) halifeliği döneminde niçin yazdırmamıştır? En azından niçin hiçbir teşebbüste bulunmamıştır?

7) Hz Ömer (ayet olduğunu düşündüğü bir metni) Kur’an’a yazdıracakken korkuyor muydu? Korkuyorsa kimden korkuyordu? Böyle bir şeyi sahabelere hatırlatsa neden kabul edilmeyecekti?

Bu soruları çoğaltmamız mümkündür. Ama gerek yok, arif olan anlar. Bu rivayetler hangi alimin kitabında geçerse geçsin, bu rivayeti kesinlikle kabul edemeyiz. Alimlerin her yaptıklarında bir hikmet arayıp, bu rivayetleri eğip bükerek te’vil edenlerin yaptıkları tutarlı ve ahlaki bir davranış değildir. Çünkü; onları kurtaralım derken Allah’ın kitabının tevatür yolla nakledilişini tartışılır hale getiriyoruz.

19. Tahrifi çağrıştıran bu rivayetleri kitabına alan veya bu rivayetleri te’vil ederek konunun hassasiyetini dikkate almayan bazı İslam alimlerinin yaptıkları doğru mudur? Yoksa yanlış mıdır?

Yukarıda birkaç örneğini verdiğimiz tahrifi çağrıştıran bu rivayetlerin İslam alimlerince önyargısız bir şekilde değerlendirilmesi gerekmektedir. Eğer bu yapılmazsa ve “büyük alimlerimiz bunları kitaplarına aldığına göre bir hikmeti vardır” mantığıyla hareket edilirse, Kur’an’ın ayetlerinin değiştirilmiş olduğu şüphesi ortaya çıkacaktır. Bize göre bu tür rivayetler ahad olan ve Kur’an’ın tevatürlüğüne asla şüphe getiremeyecek olan uydurma rivayetlerdir. Ancak alimlerimizin bir kısmı bu tip rivayetleri tenkid edecekleri yerde gereksiz te’viller yaparak onların sıhhatlerini savunmuşlardır. Şimdi, alimlerin bizim uydurma dediğimiz bu rivayetlere yaptıkları yorumların bazılarını ibret almanız için aşağıya aktaralım.

Bazı alimler; Yukarıdaki rivayetlerdeki “Peygamber vefat ettiğinde okunuyordu” şeklindeki ifadeleri “Peygamberin vefatına yakın okunuyordu” şeklinde değerlendirmişlerdir. Bu te’vil’in saçma bir te’vil olduğu ortadadır. Çünkü bu lafızlardan onlarcası hadis kitaplarında mevcuttur.

Bazı alimler; Kur’an’ın ezberlenmesinin kolaylaştırılması için tilavet neshi yapıldığı şeklinde bir değerlendirme yapmıştır. Bu alimlere “Sahabelere 6000 küsur ayetin ezberlenmesi zor olmuyor da, sadece Recm ayetinin metnini ezberlemek mi zor oluyor? Diye sormak gerekir. Bizce bu te’vilde yukarıdaki gibi saçma ve mantıksız bir te’vildir.

Bazı alimler; “Kur’an’dan indirilenlerden” ifadesini “Kur’an’ın açıklamasından indirilenler” şeklinde anlamaya çalışıp, Nahl suresinin 44. ayetini de buna delil göstermiştir.

Bazı alimler; Bu tip rivayetlerin, bir iki rivayetten başka bir şey olmadığını iddia etmişlerdir. O alimlere eğer bu bir iki rivayetse, sünnetin bütününü ve Kur’an’ın tevatürlüğünü tartışılır hale getiren bu rivayetleri niçin reddetmediklerini sormak gerekir.

Bazı alimler;. Hz Osman’ın farklı sahabe Mushaflarını yakmasını aslında onları yakmadı da, sadece yıkadı şeklinde te’vil etmiştir. Bize göre bu te’viller saçma sapan te’villerdir.

Alimlerimizin uydurma rivayetlere uydurma dememek için nasıl gereksiz te’villere daldıklarını gördük. Bazı alimlerimizde bu rivayetleri sened açısından değerlendirmişlerdir. İşte örnekleri; Ahzab suresinin Bakara suresine denk olduğunu rivayet eden, Ahmet İbn-i Hanbelin naklettiği bir habere İbn-i Kesir hasen demiştir. Yine Evcil hayvan olan Keçi vahy yazılı kağıdı yemiş ve böylece ayetler nesh olunmuştur (!) şeklinde gelen uydurma rivayeti senet yönünden inceleyen İbn-i Hacer, rivayetin ravisinin “Sika ve gayri müttehem” olduğunu söylemiştir.

Bunları yazarken amacımız alimlerin şahsiyetleri hakkında ileri-geri konuşmak değildir. Dikkat edilirse biz Kur’an üzerinde ortaya çıkabilecek şüpheler konusunda alimlerin takındıkları ilmi tutumu tenkit ediyoruz. Allah’ın kitabının doğru anlaşılmasına engel olmak bir yana O’’un sıhhati hakkında şüpheye düşürecek iddiaları kitaplarına ilim diye alan alimlerin kitaplarının tenkid ve tahkike tabi tutulmasından daha doğal ne olabilir? Yoksa alimlere saygı, Allah’ın kitabına iftira atılmasına, Peygamber ve sahabeleri hakkında yalan uydurulmasına ses çıkarmamamızı mı gerektiriyor? Asla! Biz bunları her fırsatta yazıp hatırlatmaya devam edeceğiz. Bu tür rivayetler ahad haberlerden başka bir şey değildir ve asla böyle temel bir itikadi konuda dikkate alınamazlar. Bu tür rivayetleri kabullenmek, dolaylı olarak Kur’an’ın tahrif edildiğini kabullenmekten başka bir şey değildir.

Sonuç olarak; bu alandaki rivayetleri ilmi tenkide tabi tutarak değerlendirmek ve bu rivayetleri nakleden alimlerinde hata yapabileceklerini gözden uzak tutmamak gerekir. Dikkat ediyorsanız hatalı görüşleri olan alimlerin hiçbir görüşü alınmamalı diye yanlış bir genellemeyi yapmıyoruz. Sadece büyük alimlerinde büyük hataları olabileceğinin gözden uzak tutulmaması gerektiğini açıklamaya çalışıyoruz. Birçok Müsteşrik bile Kur’an’da eksiklik ve fazlalık yoktur derken, ümmete önderlik ettikleri iddia edilen alimlerimizin “yok illa da Kur’an’ımızda eksiklik var” demiş gibi bu rivayetlerin sıhhatlerini ispatlamaya çalışmalarını eleştiriyoruz. Yine “bu rivayetleri falanca büyük alimimiz kitabına almıştır” diyerek reddedemeyen alimlerin yaptığını da eleştiriyoruz. Çünkü; üç-beş uydurma rivayete uydurma dememek için Sünnetin tamamını zan altında bırakan ve bu rivayetlerin sahihliğini (!) ispatlamak için gayret eden alimler; eski alimlerimize saygıyı elden bırakmayalım derken, Allah’ın Kitabının ve Peygamberin Sünnetinin tamamını zan altında bıraktıklarının farkına varmamışlardır. Bize göre bu tür uydurma rivayetlerin reddedilmesi Allah’ın dinine iman ettiğini söyleyen, her Müslümanların vazifesidir. Bazıları da bu uydurma rivayetleri reddedenlerin zamanla Sünnetin bütününü inkar edecekleri şeklinde kehanette bulunmuşlardır. Bize göre bu anlayış tamamen saçma ve mantıktan yoksundur. Çünkü; Sünneti korumanın yolu O’nu uydurmalarıyla birlikte kabul etmek midir? Ben Allah’ın peygamberinin bir tatbikatını alırken, O’nun adına uydurulan Arap örf ve geleneklerini de almak zorunda mıyım? Ne sahih nakil ne de sahih akıl bu tür rivayetleri kabul etmemizi zorunlu kılmazken, tam tersine hem sahih nakle hem de sahih akla göre bu tür uydurma rivayetler reddedilmelidir.

20. Bazı müşteşrikler; Kur’an ayetlerinin peygamber döneminde yazıldığını kabul etmemektedirler. Kur’an’ın Peygamber döneminde yazıldığının delilleri nelerdir?

Yukarıda İslam alimlerinden nakledilen, bazı rivayetlerin reddedilmesi gerektiğini belirttik. Şimdi bu rivayetleri esas alarak İslam aleyhine, O’nun kitabı ve peygamberi aleyhine çalışmalar yapan müşteşriklerin iddialarından bahsedeceğiz.

L. Caetani ve Blachere gibi bazı müsteşrikler hicretten önce Mekke’de Kur’an-ı Kerim’in ayetlerinin hiç yazılmadığını iddia etmişlerdir. Müsteşrik F. Buhl ise; vahyin yazıya geçirilmesinin, başlama tarihinin tam bilinemediğini açıklamış, ancak çok erken zamanda yazıldığını da kabul etmek zorunda kalmıştır. Bir diğer Müsteşrik Wensinck ise, yukarıda isimlerini verdiğimiz müşteşriklerin tam tersini belirterek o dönemdeki ilk yazılı belgenin Kur’an olduğunu söylemektedir.

Görüldüğü gibi, Kur’an’ın peygamber döneminde yazılıp-yazılmadığı hakkında Müsteşriklerin net ve tutarlı bir görüşleri yoktur. Her türlü uydurma ve zayıf rivayetlere nass gibi tutunan bazı müsteşriklerin Kur’an’ın peygamber döneminde yazılmadığı hakkındaki iddiaları çürük ve batıldır. Bize göre Kur’an ayetleri bizzat peygamber döneminde yazılmıştır. Şimdi vahyin Peygamber zamanında yazıldığının delillerini maddeler halinde açıklayalım.

a. Allahu Teala’nın Kur’an’a “El Kitap” adını vermesi zımnen Kur’an metninin yazıldığını göstermektedir. Çünkü “El Kitap” yazılı metin demektir. Kur’an-ı Kerim’deki “ İşte o Kitap; kendisinde hiç şüphe yoktur; müttakiler için yol göstericidir.” “ Ta Sin şunlar Kur’an’ın ve apaçık bir Kitabın ayetleridir.” ayetleri bunu göstermektedir.

b. İlk dönemlerde bile Kur’an’ı Kerim yazılıyordu. Kur’an-ı Kerim’deki “Dediler ki bu ayetler evvelkilerin masallarıdır. Onları yazdırmış, sabah akşam kendilerine okuyor.” ayetini bu iddiamıza delil olarak gösterebiliriz. Mekki bir surenin içerisinde bulunan bu ayetteki İKTETEBE kelimesi yazdırmış anlamına gelmektedir. Buda Müşriklere, Mekke’de bile, yazılı metinle tebliğ edildiğinin bir göstergesidir.

c. İslam’ın ilk dönemlerinde söylenmiş olduğu anlaşılan hadis yazılmasından sahabeleri sakındıran ve onlara Kur’an’ı yazmalarını tavsiye eden rivayetler vardır. Bu rivayetlerden çıkan mana, o dönemde vahyin yazıldığı gerçeğidir.

d. Hz Peygamber; Kur’an’ın ayetlerini, hangi surenin neresine koymaları gerektiğini vahy katiplerine bildiriyor, onlarda Peygamberin emrine uyarak ayetleri gerekli yerlere koyuyorlardı. Bu meseleyi açıklayan tüm rivayetlerden çıkan manadan da, o dönemde vahyin yazıldığını anlıyoruz.

e. Mekke ve Medine’de vahy katiplerinin bulunması, bazı sahabelere ait mushaflar olması, Çeşitli malzemelere yazılmış olan ayetlerin peygamberin ölümünden sonra evinden alınması…vb rivayetleri, bize Mekke ve Medine’de Kur’an’ın yazıldığını göstermektedir.

f. Araplar içinde okur yazar oranı azdı. Ancak sanıldığı kadar da az değildi. Bilindiği gibi Bedir savaşını kazanan Müslümanlar yoksul olan müşrikleri okuma yazma öğretme karşılığında serbest bırakmıştır. Buradan anlaşılıyor ki Mekke’nin bazı yoksulları bile okur yazar insanlardı. Mekke’deki yoksullar bile okur yazarsa zenginleri ve tüccarları niçin okur yazar olmasın? O zamanki Mekke’de yaşayan Müslümanlar Kur’an’ı Kerim’i niçin yazmasınlar?

g. Hz Ömer Müslüman olduğunda kız kardeşinin evinde yazılı Kur’an sayfasına rastlamıştı. Bu Kur’an sayfasını okuyup O’ndan etkilenmiş ve Müslüman olmuştu. Bilindiği gibi, Hz Ömer Mekke döneminin başlarında, hicretten sekiz yıl önce Müslüman olmuştu. Bu olayda bize daha Mekke döneminin başlarında olunmasına rağmen ayetlerin yazıldığını göstermektedir.

21. Bazı müşteşrikler; Peygamberimize peygamberlik geldiğinde O’nun okur yazar olduğunu ancak bunu kavminden gizlediğini iddia etmişler. Onların bu iddiaları doğru olabilir mi?

İtalyan tarihçi L. Caetani peygamberin ümmi olmadığını, tam tersine okur yazar olduğunu ancak O’nun bunu ustalıkla muasırlarından bile sakladığını iddia etmiştir. Bu iddia da diğerleri gibi saçma bir iddiadır ve aklı başında bir insanın böyle bir iddia da bulunması mümkün değildir. Çünkü, O, okur yazar olduğu halde, bunu kavminden gizlemiş olsa bunu Peygamberlikten sonra yapması gerekirdi? Böyle olsaydı bir mantığı olurdu. Ancak peygamberin okur yazar olduğu halde bunu kavminden küçüklükten beri saklamasının mantığı yoktur, zaten imkanı da yoktur. Peygamberimizin çocukken okur yazar olduğu halde bunu gizlemesi sanki peygamberliğini yıllar sonra ilan edecek birinin bilinçli olarak bunu gizlemesi demektir ki, bu imkansızdır. Hem o bunu gizlemeye çalışırken, aynı yerde yaşayan ve peygamber aleyhinde her türlü iftirayı atan Mekkeli müşrikler, bu iddiayı niçin gündeme getirmedi? Ayrıca, az sayıda okur-yazar insanın yaşadığı bir toplulukta, aktif ve önemli görevlerde bulunmuş bir kişinin bu vasfının gizli kalması imkanı var mıdır?

Bizce Peygambere vahy geldiğinde okur-yazar değildi. Ama 23 yıllık peygamberlik süresi içinde biraz okuma yazma öğrenmiş olabilir. Zaten Peygamberin okur yazar olduğunu ispat için kullanılan rivayetlerde tenkit edilebilir türdendir. Bu görüşü savunanların, en kayda değer delilleri “Hudeybiye’de adını anlaşmanın yazıldığı belgeden silmişti. Demek ki; Okuma yazma biliyordu.” Şeklindedir. Cevabımız ise, Bu olaya gelinceye kadar uzunca bir süre geçmiştir. Bu süre yaklaşık olarak 14-15 senedir. Bu kadar uzun bir zaman zarfında bir kişinin adının yazılı olduğu yeri okuyabilmesi onun okur yazar olduğunu gösterir mi? Bir insanın adını okuyup yazabilmesi onun okur-yazar olduğuna delil olarak gösterilebilir mi? Tabi ki gösterilemez. Ancak geçen zaman zarfında peygamberin çok az bir şey öğrenmiş olduğunu kabul ediyoruz. Buda zaten L. Caetani’nin görüşünü delillendirecek şekilde okur yazar olduğunu kabul etmek anlamına gelmemektedir.

22. Bazı müşteşriklerin ve onların müsveddelerinin iddia ettikleri Kur’an-ı Kerim’in yakılması meselesinin aslı nedir?

Hz Osman döneminde Kur’an-ı Kerim’in Hz Ebubekir’in Mushaf haline getirdiği Mushaf baz alınarak çoğaltıldığını ve bununda Medine ve diğer bazı İslam ülkelerine dağıtıldığını belirttik. Ayrıca Medine’de bulunan imam Mushafın sahabelerce denetlendikten sonra kabullenildiğini açıkladık. Yukarıdaki bilgilerle hareket eden herkes Kur’an’ın Hz Osman döneminde Peygamber dönemindekinin aynısı olduğunu kolaylıkla anlar. Ancak önyargılı bir şekilde Kur’an’a yaklaşan İslam düşmanları kin ve garazlarından dolayı olaya objektif olarak bakamamakta ve iftira atacak fırsatları bulduğunda onları çok iyi değerlendirmektedir.

Kısa bir girişten sonra konuya geçelim. Bizimde zikrettiğimiz gibi lehçe farklılıklarından ortaya çıkan ihtilafları gidermek için bazı şahsi Mushaflar Hz Osman’ın hilafeti döneminde yakılmıştı. İşte bu Mushafların yakılması meselesi müsteşriklerin ve yerli müsveddelerinin istismar ettikleri konulardan bir tanesidir. Onlar bunu farklı Kur’an’ların(!) veya orijinal Kur’an’ın yakılması gibi değerlendirmişlerdir. Bu değerlendirme tamamen saçmadır. Çünkü; Hz Osman dönemi, İslam tarihinin çok tartışmalı bir dönemidir. Bu dönemde, Hz Osman’a çeşitli eleştiriler yapılmış olmasına karşılık, “Orijinal Kur’an’ı yaktırdı” gibi bir ithama güvenilir rivayetlerde hiç rastlanmamıştır. Diyelim ki, Hz Osman dönemi gerçek Kur’an’ın yakıldığı bir dönem peki o dönemde Kur’an’ın yakılmasına hiçbir sahabe itiraz etmemiş midir?

Şimdi bu tiplerin insanları nasıl aldattıklarını delillerle ispatlayalım. Müşteşrik müsveddesi Turan Dursun’u yukarıdaki iddiamıza örnek olarak gösterebiliriz. Turan Dursun, Kur’an’ın yakıldığını iddia etmekte ve “Kur’an’ın ilk orjinali küçük taşlar, deri, ağaç parçası, kemik gibi çeşitli nesnelere yazılıydı. Yakıldı.” Demektedir.(Din bu Turan Dursun Sayfa: 78) Halbuki iddiaya dikkatle bakıldığında, O’nun Hz Peygamber dönemi ile Hz Osman dönemini bilerek birbirine karıştırdığı kolaylıkla anlaşılabilir. Turan Dursun, burada Hz Osman döneminde yakıldığı iddia edilen (Kureyş lehçesi dışındaki değişik lehçelerle yazılmış) mushafların değil de, sanki Hz Peygamber dönemindeki ilk vahyin yazıldığı malzemelerin yakıldığını(!) ispatlamaya(!) çalışmıştır. Hz Osman dönemini, Hz Peygamber dönemi gibi aktarmaya çalışan Turan Dursun’un yaptığı aldatmanın ilmi edebe aykırı olduğu ortadadır.

Hz Ebubekir dönemindeki mushaftan kopya edilmiş, Hz Osman’ın çoğalttırdığı Mushaflar ortadayken ve bu Mushaflardan bir tanesi sahabeler tarafından mescitte okunarak kabul görmüşken Kur’an’ın orijinali yakılmıştır iddiasını ortaya atmak boşunadır. Çünkü, Hz Osman döneminde şahsi Mushaflar yanmıştı, ama sahabelerin üzerinde ittifak ettikleri imam mushafın kopyaları da İslam ülkelerine dağılmıştı. Bir rivayete göre; daha sonra Hz Peygamber’in hanımı ve Hz Ömer’in kızı olan Hz Hafsa’nın yanında bulunan Hz Ebubekir döneminde cem edilen Mushaf Mervan bin Hakem tarafından yakılmıştır. Buda bazı İslam düşmanları tarafından malzeme yapılmıştır. Onlar bu iddialarını Kur’an’ın orijinalinin yakıldığına delil olarak zikretmişlerdir. Bu iddiada tutarsız ve çürüktür. Çünkü; Kur’an bir çok müslümanın ezberinde iken, Hz Osman O’nun kopyalarını çeşitli İslam ülkelerine göndermişken O’nun orijinalinin yakılıp ayetlerinin değiştirilmesi imkanı olabilir mi? Hem ortada böyle bir durum olsa, hatta bir zan bile olsa Emeviler’in hatalarını siyasi malzeme olarak kullanan Şii’ler bunu hiç gündeme getirmez miydi? Bilindiği gibi; Emeviler’in yaptıkları zulümlere karşı hassas olan Şiiler bile bu hareketi İslam düşmanlarının anladığı şeklinde değerlendirmemişlerdir.

Bir başka rivayette de Haccac’ın; Hz Osman’ın hazırlattığı Mushafları yok ederek Kur’an’ı yeniden toplayıp tertip ettirdiği belirtilmiştir. Bu rivayet uydurmadır. Burada Kur’an’ın çoğaltılması işlemiyle, noktalama işleminin bilinçli olarak birbirine karıştırıldığı anlaşılıyor. Bilindiği gibi, Kur’an’ın noktalandığı zaman, Hz Osman’ın gönderdiği nüshalar İslam ülkelerine çoktan dağılmıştı. Haccac’ın noktalama işlemini yazdırdıkları nüshalar ise daha sonra yazılmıştı. Sonraki bir zamanda da hiçbir kimse çıkıp ta Haccac’ın yazdırdıkları ile Hz Osman’ın yazdırdıkları arasında fark olduğunu gündeme getirmemiştir. Diyelim ki Haccac zamanında değiştirildi. O zamanda Kur’an-ı Kerim’i ezbere bilenler bu değişmeye ses çıkarmadılar mı? Eğer çıkardılarsa bu konuda kitaplarda rivayet niye yok? Her türlü rivayeti doğru-yanlış olduğuna bakmadan alan, hurafeci alimlerin kitaplarında bile bu konuda bir rivayet olmaması bu iddianın saçmalığını ortaya koymaktadır.

Aslında, Hz Osman döneminde yapılan İhtilafa yol açan, farklı lehçelerin, ortadan kaldırılması işlemidir. Bunun yanında üzerinde ittifak edilen nüshanın çoğaltılması da Hz Osman döneminin en önemli olayıdır. Bu dönemde bütün şahsi Mushafların yanmamış olması da onların farklı Kur’an iddialarını geçersiz kılmaktadır. Çünkü; sahabelerin kendilerine has yazdıkları bu Mushafların aralarındaki fark çok çok azdır. Yani sahabe Mushaflarında olup ta, resmi Mushaf ta olmayan ne bir sure ne de bir ayet vardır.

23. Kur’an’da lafzi tahrif konusunda bazı müşteşriklerin iddiaları nelerdir?

Bazı müsteşrikler, Şii ve Sünni bazı alimlerin kitaplarında bulunan zayıf veya uydurma rivayetler yüzünden Kur’an’da lafzi tahrifin varlığını iddia etmişlerdir. Gerek Şii gerekse de Sünni birçok alimin tahkik etmeden aldığı söz konusu rivayetler böyle bir problemin kaynağı olmuştur. Alimlerimizin bu rivayetlerin ne varlığında ne de yokluğunda ittifak edememeleri yüzünden bu rivayetler Müsteşriklere iyi bir malzeme olmuştur.

Mesela; Gulat-ı Şia’dan bazıları, Hz Osman’ın hilafeti döneminde, Hz Ali ile ilgili ayetlerin Kur’an’dan çıkarıldığını iddia etmişlerdir. Ancak bu iddialar mutedil Şia alimlerinin çoğunluğu tarafından reddedilerek, Kur’an ayetlerinin eksik ve fazla olmadığını beyan edilmiştir.. Niyetleri hakkı aramak değil de, saman altında buzağı aramak olan art niyetli Müsteşrikler (Aşırı Şii’lerin kitaplarında nakledilmiş) uydurma ve zayıf rivayetleri gündeme getirerek Peygamber zamanında okunan, yazdırılan, kontrol edilen (arza) tebliğ edilen ve ezberlenen ve üzerinde binlerce alimin çalışma yaptığı Kur’an’a “Ekleme veya çıkartma var” diyerek iftira atmaktadır. Gulat-ı Şia’nın ve müşteşriklerin bu konudaki iddiaları doğru değildir. Çünkü; eğer Mushaf’tan iddia edilen “Hz Ali lehindeki” bazı sureler çıkarılmış olsaydı, Hz Ali onları kendi hilafeti döneminde tekrar mushafa koyabilirdi. Birde Hz Ali’nin kendisine ait şahsi mushafı var, o mushafta bile Gulat-ı Şia’nın iddia ettiği bu ayetler bulunmamaktadır. Eğer böyle ayetler olsaydı Hz Ali kendi lehine olan bu ayetleri şahsi mushafına koymaz mıydı? O zamanda Kur’an-ı Kerim yüzlerce kişinin ezberinde olduğundan, Hz Osman böyle bir girişim yapsaydı bile başarılı olamazdı. Çünkü kendisi on tane Mushaf yaktırırken, Kur’an yüzlerce hafızın ezberinde olacaktı.

Şimdi yukarıda belirttiğimiz Gulat-ı Şia’dan gelen uydurma rivayetlere dayanan İslam düşmanı müşteşriklerin Kur’an’ın tahrif edildiğine dair iddialarını verelim..

W. Muir: Şii kaynaklarından edinmiş olduğu bilgilere dayanarak, bir kısım ayetlerin Kur’an’dan çıkarıldığını iddia etmiştir. Güya Hz Ali’nin hakkındaki ayetler, Hz Osman döneminde çıkarılmış(!?) Bu iddianın mantıksızlığını yukarıda açıkladık.

Emile Dermenghem: Haccac zamanında tertip edilirken, ayetlerin birçoğunun yerinde olmadığını iddia etmiştir. Halbuki, Haccac zamanında tertip değil, sadece harekelenme yapılmıştı. Tertip işinin Hz Osman döneminde yapıldığı ittifakla sabittir. Bu iddianın da delilsiz ve saçma olduğunu yukarıda açıklamıştık.

Sonuç olarak; Kur’an (Okuma-Yazma-Tebliğ etme-Ezberleme) gibi koruma yöntemleriyle, vahiy aşamasından sonra günümüze kadar değişmeden gelebilmiştir. Hz Peygamber, Hz Ebubekir, Hz Ömer, Hz Osman ve Hz Ali dönemlerinden beri Kur’an hep aynı Kur’an’dır. O’nda, ne bir ayet eksiklik ne de bir ayet fazlalık vardır. O’nda asla değişiklik olmamıştır. Kur’an’ın değişmeden günümüze gelmesinde yukarda belirtilen koruma yöntemlerinin hepside etkili olmuştur. Hem her Müslüman ferdin okuyup, ezberlemeye çalıştığı, hem de bir devletin anayasası konumundaki, bir metnin unutulması ve değiştirilmesi asla mümkün değildir. Zaten değiştiğini iddia edende “aslı şudur” diye bir iddiayla ortaya çıkmamakta sağda solda buldukları uydurma rivayetleri kullanmaktadırlar. İddia sahiplerinin üzerinde ittifak ettiği “eksilen veya artan(!)” bir bölüm veya bir ayet dahi yoktur.

Kitabın tamamını dip notları ile birlikte indirmek için tıklayın.

Bu yazı Ali Umuç sitesinden alıntıdır.

[/private]

About these ads

10 responses to “Kuran Tarihi

  1. benim istediğim şey bu değildi içinde benim istediğim bir şey yok tu ama olsun
    bukadarı bile yeter

  2. Allah ilminizi arttırsın. Çok güzel bir araştırma. Acaba ben de bir ricada bulunup Kuran mealleri yazılımı tarihi ve isimleri ile ilgili bilgileri nerede bulabileceğimi(sadece Türk dünyasında)sorsam yardımcı olabilirmisiniz? Teşekkür ederim. Allaha emanet olun.

  3. merhaba değerli dostlar…

    Kuran, her bilinç düzeyinde farklı şekilde anlaşılır. Her anlayış, o bilinç düzeyi için doğrudur. Herkes anlaması gerekeni anlar, ondan.

    Kuran’da bir değişiklik yapılırsa belli bir bilinç düzeyinin (Kuran’ı değiştiren bilinç düzeyi) diğer bilinç düzeyleri üzerinde uygulayacağı bir diktatörlük oluşur. Bugünün şeriat yönetimlerinin oluşturduğu diktatörlükten farksız olur. Şeriat yönetimlerinde bir zümrenin veya bir kişinin Kuran’ı anlayış biçimine göre devlet yönetiliyor. Başka türlü anlayışa izin verilmiyor. Oysa hiçbir anlayış biçimi “kesin doğru” olarak kabul edilemez.

    Kuran bir kişi veya zümre tarafından değiştirildiği zaman, değiştiren zümrenin anlayış biçimi Kuran’a yansır. Herkes o zümrenin bakış açısıyla Kuran’a bakmak mecburiyetinde kalır.

    Allah tarafından mucizevi bir şekilde ve mükemmel cümlelerle gönderilen Kuran değiştirilirse değerini ve her bilinç düzeyine hitab etme özelliğini yitirir.

    İlerleme zihinlerde olur, Kuran’da değil. Yaşamda katettiğimiz yolun her aşamasında Kuran’dan başka birşeyler anlarız. Her aşamada Kuran’ın özüne bir nebze daha yaklaşırız. Ancak hiçbir zaman tam anlamıyla çözemeyiz. Ona yetişmesi gereken bizleriz, değişmesi gereken de… Düşünce tarzınızı değiştirdiğinizde Kuran’dan bambaşka şeyler anlayacaksınız. Ve göreceksiniz değişmesi gerekenin ne veya kim olduğunu.

    toprakerdem2005@hotmail.com

  4. KUR’AN, HZ. PEYGAMBER ZAMANINDA BİR KİTAP OLARAK MEVCUT DEĞİL MİYDİ?
    İslami kaynak olarak gösterilen bir takım eserlerde ve bugünde hakim olan görüşlere göre, Kur’an‘ın Hz. Pergamber döneminde bir Kitap olarak mevcut olmadığı, Hz. Peygamberin vefatından sonra bir grup sahabe tarafından “deri, kürek kemikleri, taş parçaları, bağırsak, hurma yaprakları üzerinde yazılı olan ayetler ile hafızların ezberlerinden” zor ve meşakkatli bir uğraşıdan sonra cemedilerek bir kitap haline getirildiği iddia edilmektedir.

    Peki, bu iddialara Kur’an ve bilimsel araştırmalar nasıl cevap veriyor?
    Bu konuya geçmeden önce kitabın tanımına, tarihçesine ve o günkü Arap yarımadasının jeo-politik, ekonomik ve kültürel yapısına bir göz atalım.
    KİTAP NEDİR?
    Kitap; bir kenarından birleştirilerek dışına kapak takılmış yani ciltlenmiş yada ciltsiz olarak bir araya getirilmiş, basılı veya yazılı yaprakların (deri, kağıt, parşömen vb.) bütünüdür.

    KİTABIN TARİHÇESİ
    Eski çağlarda metinler, taş ve maden gibi, çok dayanıklı ağır malzeme üzerine hakkedilirdi (hukuk metinleri, mezar yazıtları v.b.). Ama en eski gereç olan taş (kayalardaki resim yazıları, klasik Eskiçağ’ın dikme taşları) kitabın içine girmez. Çünkü, anıtsal yazıtlar taşınabilir değildirler. Daha sonra tahta ve kil tabakası gibi daha hafif malzemeler kullanılmaya başlandı. Çinliler ise ipek kumaş kullandılar. Mezopotamya’da (M.Ö. 3000) kil tabletler üzerine harfler yazılıyordu. Sümer, Asur ve Hitit kil tabletleri ile Mısır papirüs ruloları yaklaşık aynı tarihler de (M.Ö. 3000) ortaya çıkmış olmakla birlikte, kil tabletlerden çok, papirüs rulolar çağdaş kitabın öncüsü olarak kabul edilirler.

    Papirüs, Nil nehri kıyılarında ve Nil deltasının bataklıklarında yetişen bir bitkidir. Saplarından hazırlanan şeritler dokunarak özel olarak yapılan sıvılara daldırılıp kurutulduktan sonra yazı yazılabilecek yüzeyler haline geliyordu. Yazı yazılan papirüsler bir birlerine yapıştırılarak 6 ila 10 metre uzunluğunda elde edilen şeritlerin uçlarına sopalar takıldıktan sonra kıvrılarak rulolar haline getiriliyordu. Papirüsten yapılan ilk kitaplar böyle rulolar haindedirler. Meşhur İskenderiye Kütüphanesi bu kitaplardan oluşturulmuştur. Bilinen ilk kitap Ölüler Kitabı’dır. “Ölüler Kitabı” örneklerinden yüzlercesi papirüs rulolar halinde mezarlardan çıkarılmıştır ve en eskileri Piramitler Dönemi’ne aittir, yani M.Ö. 2500’lere.

    Papirüs ruloları Yunanlılar ve Romalılar tarafından da uzun süre kullanılmıştır. Papirüs, Yunanistan’a M.Ö. VII. Yüzyılda girdi. Romalılar II. Yüzyılda 15 m. Uzunluğunda 15-30 cm genişliğinde papirüs tomarları kullandılar. Roma’da halka açık kitaplıklar ve nadir kitap koleksiyoncuları vardı. Romalılar ithal ve ihraç ettikleri eserlerle geniş bir ticaret yapıyorlardı.

    Büyük kitaplıkların kurulması, Helenistik çağda kitabı yaygınlaştırdı. M. Ö. 200 yılları civarında İskenderiye’deki Museion Kitaplığında 500.000, Serapeion’da ise 43.000 kitabın bulunduğunu tarihi belgeler göstermektedir.

    M.S. 400 yıllarından itibaren de papirüs ruloların yerini parşömen ya da vellum kodekslerin alması, kitabın biçiminde bir devrim yaratmıştır. Anadolu’nun da kitabın tarihçesinde önemli bir yeri bulunmaktadır. Parşömeni, Bergama Kralı II. Eumenes’in bulduğu belirtilmektedir. Bergamalılar koyun derisini parlak bir cila ile kaplayıp deriye mükemmel bir beyazlık veriyorlar ve bu deriyi 60 x 110 boyutunda bir dikdörtgene dönüştürerek Pergamenum (parşömen) yapıyorlardı. Bergama (Pergama) imalathaneleri oldukça ünlüydü. Hatta yöre kendi ismini de (parşömen, pergamineum) bu gerece vermiştir.

    Çok yaygın bir yöntem haline gelen bu yeni aracın kullanılışı, kitabın dış görünüşünü çok değiştirdi. Katlanabilen parşömen yaprakları dikilerek bir araya toplanıyor, ardından ciltle korunabilen defter haline getiriliyordu. Kitap, böylece arkalı önlü yazılabilen bir dikdörtgen (codex) biçimi kazandı. Parşömen, kazıma ve düzeltmelere karşı papirüsten daha dayanıklıydı. Süslemeler daha güzel yapılabiliyordu. Sayfalar numaralandırılıyor, dizinler konabiliyor, kolay okunuyor ve metin karşılaştırmaları yapılabiliyordu.

    ARAP YARIMADASININ JEO-POLİTİK, EKONOMİK VE KÜLTÜREL DURUMU
    İslâm öncesi Arabistan’ın siyasi, ekonomik ve kültürel tarihine göz alacak olursak, Arap Yarımadası veya Arapların dünya ile tamamıyla kopuk ve uzak olmadığını anlayabiliriz. Araplar, kendi vadi ve çöllerinde mahsur kalan bir millet değildi, aksine faaliyetleri çeşitli sahalarda gözle görülür biçimde yaygın ve yoğundu.

    Eski çağlara ait ne kadar tarihi bilgi, bulgu ve eserler varsa, hepsinden Arapların kıtalar arasındaki ticarette merkezi bir rol oynadıklarını görürüz. Eski çağlarda ve orta çağların önemli bir bölümünde, Çin, Hindistan ve diğer Doğu ülkelerinden ve aynı şekilde Doğu Afrika’dan Mısır, Suriye, Küçük Asya(Türkiye), Yunanistan ve Roma’ya kadar yapılan ticaretin Araplar vasıtasıyla gerçekleştiğini biliyoruz. Doğu ile Batı arasındaki bu uzun mesafeli ticaretin üç ana yolu vardır. Bu üç ana ticaret yolunun tam ortasında Araplar bulunuyorlardı. Ticarete yatkın bir millet olup çeşitli yönlere ticarî seyahatler yaparlardı.

    Arapların beynelmilel ticarette kilit bir durumda bulundukları inkâr edilmez bir gerçektir. Arabistan’da, Suriye ve Mısır’dan gıda maddeleri ve şarap ithal etme işini umumiyetle Yahudiler yaparlardı. M.S. V.yy dan itibaren Mekke’nin tanınmış ve güçlü kabilesi Kureyş’e bağlı Araplar, dış ticarette önemli bir rol oynamaya başladılar. Hz. Peygamber zamanına kadar Kureyşliler; Yemen, Habeşistan, Irak, Mısır ve Suriye ile geniş bir ticari münasebete girmişlerdi. Doğu Arabistan’dan İran’a bağlantılı yapılan ticaretin merkezi Yemen’di ve ticari malların önemli bir bölümü Hayre, Yemâme (Bugünkü Riyad) ve Benî Temîm bölgelerinden Necran ve Yemen’e giderdi.

    Bu ticarî ilişkilerin dışında da Arabistan halkı komşu ülkeler ile yakın siyasî ve kültürel ilişkiler kurmuşlardı. M.Ö. III. yüzyıldan Hz. Peygamber’in doğuşuna kadar, önce Petra’daki Nebtî devleti, daha sonra Tedmür’deki Suriye devleti ve Hayre ile Gassan’daki Arap devletçikleri uzun süre iktidarda kaldılar. Bunlar bir yandan Yunan ve Bizans ve diğer yandan İran ile yakın siyasî, ekonomik ve kültürel ilişkiler içindeydiler. Ayrıca, ırkî açıdan Arabistan’ın iç kısımlarındaki kabileler, diğer ülkelerdeki ırkdaşlarıyla her alandaki münasebetlerini sürdürüyorlardı. Medineli Ensâr ile Suriyeli Gassanî hükümdarları aynı ırktan ve soydan idiler. Bunlar aralarındaki ilişkilerini hiçbir zaman kesmediler. Kureyşliler, Hayreli kabile reisleriyle çok samimiydiler. Hatta Kureyşliler okuma ve yazmayı da onlardan öğrenmişlerdi. Ayrıca, Kureyşliler, Hayrelilerden “Hattı Kûfî” olarak bilinen meşhur yazı stilini de öğrenmişlerdi.

    Buna ilâveten, Arabistan’ın her yöresinde şeyhler, eşraf ve büyük tüccarların yanında çok sayıda Bizanslı, Rûm, Yunanlı ve İranlı hizmetçi, uşak ve cariyeler bulunuyordu. İran ile Bizans İmparatorlukları arasındaki amansız mücadele ve savaşların sonunda esir alınan çok sayıdaki erkek ve kadınların çoğu bir süre sonra esir pazarlarında açık arttırma usulüyle satılırlardı. Arabistan, savaş esirleri, köle ve cariyelerin satıldığı büyük pazarlardan biriydi. Kölelerden birçoğu kültürlü, hünerli, sanat sahibi ve ticarette tecrübeli idiler. Bunlar usta birer sanatçı, esnaf ve tüccar olarak efendilerine değerli hizmetlerde bulunuyorlardı. Arap kabile reisleri, eşraf şeyh ve tüccarları bunlardan mümkün olduğu kadar yararlanmaya çalışırlardı. Mekke, Taif, Yesrib ve diğer şehirlerde bu tür kölelerin sayısı çoktu.

    Bu kısa hatırlatmaları yaptıktan sonra konuyu değerlendirelim.

    KUR’AN, HZ. PEYGAMBER ZAMANINDA BİR KİTAP OLARAK MEVCUTTU
    Tanımdan da anlaşılacağı üzere, yazılı yaprakların kitap olabilmesi için; ciltlenmiş veya ciltsiz olarak düzenlenerek bir araya getirilip toplanmış olması gerekir. Bu özelliklere sahip olmayan yazılı yapraklara kitap adı verilmesi mümkün değildir.

    M.S. VI. Yy. Arap toplumu, zengin bir kültüre sahip olan Çin, Hindistan, İran, Mısır, Bizans ve Roma gibi ülkeler ile olan siyasi, ekonomik ve kültürel ilişkileri ve sahibi bulundukları köle ve cariyelerinin büyük bir çoğunluğunun kültür düzeyi yüksek insanlardan oluşması; kitaplarla ilgili çağdaş gelişimler hakkında bilgi sahibi olmalarını, yani yazılan kitap sayfalarının neden ve nasıl imal edildiğini, yazı yazma gereci olarak ne kullanıldığını, sayfaların nasıl numaralandırılıp düzenlendiğini ve nasıl ciltlendiğini kısacası kitabın ne olduğunu ve neye kitap denildiğini çok iyi bilmelerini mümkün kılmaktadır. Hz. Peygamber, muhatabı olan Ehli Kitap’tan, Mekkeli Müşriklerden veya kalbi imana yatkın olanlardan bazı insanların, “Allah katından eğiklik ve çelişme olmaksızın indirilen, bir ışık ve apaçık olan, insanları doğru yola ileten kitabı” merak edip, onu görmek, okumak ve incelemek isteklerine karşın, “elinde böyle bir kitabın mevcut olmadığını” söylemekten başka bir seçeneği olabilir mi? Peki, bu insanlar ‘Kur’an’ın bir kitap olduğunu söylemesine rağmen ortaya bir kitap koyamıyor” diye düşünmezler mi? Hz. Peygamberi, delilik, büyücülük, kahinlik ve şair olmakla itham edenler, bunlara ilaveten yalan söylemekle ve tutarsızlıkla itham etmezler mi?

    İddia edildiği üzere “Hz. Peygamber döneminde, Kur’an bir kitap olarak mevcut değilse, kendisini en iyi şekilde tefsir eden yüce Kur’an, bir çok ayetinde kendisinden bir kitap olarak bahsetmesi” bir çelişki teşkil etmez mi?

    Kur’an’ın Hz. Peygamber zamanında bir Kitap olarak mevcut olduğuna dair, Kur’an ayetlerinden örnekler:

    BAKARA SURESİ:
    2. Bu, kendisinde şüphe olmayan kitaptır. Allah’a karşı gelmekten sakınanlar için yol göstericidir.

    ALİ İMRAN SURESİ: 3. O, sana kitap’ı, önündekileri tasdikleyici olarak hak bir yoldan indirdi. Tevrat’ı ve İncil’i de indirmişti.

    7. Kitap’ı sana indiren O’dur: Onun ayetlerinden bir kısmı muhkemlerdir ki; onlar kitap’ın anasıdır. Diğer ayetlerse müteşâbihlerdir. Şu var ki, kalplerinde bir eğrilik ve bozukluk bulunanlar, fitne aramak, onun teviline öncelik tanımak için kitap’ın sadece müteşâbih kısmının ardına düşerler. Onun tevilini ise bir Allah bilir, bir de ilimde derinleşmiş olanlar. Bunlar, “Ona inandık, hepsi Rabbimizin katındandır.” derler. Gönül ve akıl sahiplerinden başkası gereğince düşünemez.

    NİSA SURESİ:
    105. Biz sana Kitab’ı hak olarak indirdik ki, insanlar arasında Allah’ın sana öğrettikleri ile hüküm veresin. Sakın hainlerin savunucusu olma.

    136. Ey iman edenler! Allah’a, onun resulüne, resulüne indirmiş olduğu kitap’a, daha önce indirmiş olduğu kitap’a inanın. Kim Allah’ı, O’nun meleklerini, kitaplarını, resullerini ve âhiret gününü inkâr ederse geri dönüşü olmayan bir sapıklığa düşmüş olur.

    MAİDE SURESİ:
    15. Ey Ehlikitap! Resulümüz size geldi. kitap’tan saklamış olduklarınızın çoğunu size ayan-beyan açıklıyor; çoğundan da geçiyor. Şu bir gerçek ki, size Allah’tan bir ışık ve apaçık bir kitap gelmiştir.

    48. Sana da kitap’ı hak olarak indirdik. Kitap’tan onun yanında bulunanı tasdikleyici ve onu denetleyip güvenilirliğini sağlayıcı olarak… O halde onlar arasında Allah’ın indirdiğiyle hükmet, Hak’tan sana gelenden uzaklaşıp onların keyiflerine uyma. Sizden her biri için bir yol/şerîat ve bir yöntem belirledik. Allah dileseydi sizi elbette bir tek ümmet yapardı. Ama size vermiş olduklarıyla sizi imtihana çeksin diye öyle yapmamıştır. O halde hayırlarda yarışın. Tümünüzün dönüşü Allah’adır. O size, tartışmış olduğunuz şeylerin esasını bildirecektir.

    ENAM SURESİ:
    92. İşte bu (Kur’an) da, bereket kaynağı, kendinden öncekileri tasdik eden ve şehirler anasını (Mekke’yi) ve bütün çevresini uyarasın diye indirdiğimiz bir kitaptır. Ahirete iman edenler, ona da inanırlar. Onlar namazlarını vaktinde kılarlar.

    155. Bu (Kur’an) da bizim indirdiğimiz bereket kaynağı bir kitaptır. Artık ona uyun ve Allah’a karşı gelmekten sakının ki size merhamet edilsin.

    ARAF SURESİ:
    2. Bu, sana, kendisiyle (insanları) uyarman için ve mü’minlere öğüt olarak indirilmiş bir kitaptır. Artık ondan dolayı göğsünde bir sıkıntı olmasın.

    FURKAN SURESİ:
    5. Dediler ki: “Öncekilerin masallarıdır bu. Birilerine yazdırdı onu. O ona sabah-akşam birileri tarafından yazdırılıyor.”

    6. De ki: “O kitabı göklerin ve yerin sırrını bilen indirmiştir. Şüphesiz O, bağışlayandır, çok merhamet edendir.”

    HUD SURESİ:
    1. Elif Lâm Râ. Bu Kur’an; âyetleri, hüküm ve hikmet sahibi her şeyden haberdar olan Allah tarafından muhkem kılınmış, sonra da ayrıntılı olarak açıklanmış bir kitaptır.

    SAD SURESİ:
    29. Bu Kur’an, âyetlerini düşünsünler ve akıl sahipleri öğüt alsınlar diye sana indirdiğimiz mübarek bir kitaptır.

    KEHF SURESİ:
    1. Hamd, o Allah’a ki kuluna kitabı indirdi ve ona hiçbir eğrilik koymadı.

    AHKAF SURESİ:
    12. Bundan önce bir rehber ve bir rahmet olarak Mûsâ’nın kitabı da vardı. Bu ise, onu doğrulayan ve zulmedenleri uyarmak, iyilik yapanlara müjde olmak üzere Arap diliyle indirilmiş bir kitaptır.

    30. Dediler ki: “Ey kavmimiz! Şüphesiz biz, Mûsâ’dan sonra indirilen, kendinden önceki kitapları doğrulayan, gerçeğe ve doğru yola ileten bir kitap dinledik.”

    RAD SURESİ:
    1. Elif Lâm Mîm Râ. İşte bunlar Kitab’ın âyetleridir. Sana Rabbinden indirilen gerçektir, fakat insanların çoğu inanmazlar.

    İBRAHİM SURESİ:
    1. Elif, Lam, Ra; Bu, Allah’ın izniyle, insanları karanlıklardan aydınlığa, güçlü ve övülmeğe layık, göklerde ve yerde olanların sahibi Allah’ın yoluna çıkarman için, sana indirdiğimiz Kitaptır.

    ENBİYA SURESİ:
    10. Andolsun, size öyle bir kitap indirdik ki sizin bütün şeref ve şanınız ondadır. Hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız?

    ZÜMER SURESİ:
    1. Kitab’ın indirilmesi mutlak güç sahibi, hüküm ve hikmet sahibi Allah tarafındandır.

    2. Şüphesiz biz o Kitab’ı sana hak olarak indirdik. Öyle ise sen de dini Allah’a has kılarak O’na kulluk et.

    23.Allah, sözün en güzelini; birbirine benzeyen ve tekrarlanan bir kitap olarak indirmiştir. Rablerinden korkanların derileri ondan dolayı ürperir. Sonra derileri de kalpleri de Allah’ın zikrine karşı yumuşar. İşte bu Kur’an Allah’ın hidayet rehberidir. Onunla dilediğini doğru yola iletir. Allah, kimi saptırırsa artık onun için hiçbir yol gösterici yoktur.

    41. Biz sana Kitab’ı (Kur’an’ı) insanlar için, hak olarak indirdik. Kim doğru yola girerse, kendisi için girmiş olur. Kim de saparsa, ancak kendi aleyhine sapar. Sen onlara vekil değilsin.

    FUSSİLET SURESİ:
    3. Bu, bilen bir toplum için Arapça bir Kur’an olarak âyetleri genişçe açıklanmış bir kitaptır.

    41. Kur’an kendilerine geldiğinde onu inkâr edenler mutlaka cezalarını göreceklerdir. Şüphesiz o, çok değerli ve sağlam bir kitaptır.

    CASİYE SURESİ:
    2. Kitab’ın indirilişi, mutlak güç sahibi, hüküm ve hikmet sahibi Allah tarafındandır.

    TUR SURESİ: 2.Satır satır yazılmış kitap’a,

    Ayetlerden Levh-i Mahfuz’da ki kitaptan değil, Hz. Peygamberin döneminde elde bulunan, insanlar tarafından bilinen, tanınan bir kitaptan bahsedilmiş olduğu net bir şekilde anlaşılmaktadır. İddia edildiği gibi eğer elde bir kitap olarak bulunmuyorsa -insanlarda oluşmuş olan bir kitap tasavvuruna rağmen- neden kendisini bir kitap olarak tanımlamakta ısrar etsin? İşte sözün bittiği yer! Kur’an ayetlerinin üzerine başka bir söz olabilir mi? En güvenilir, sağlam ve susturucu bir kanıt değil mi?

    Veda Hutbesinden:
    “Ey Müminler! Size bir emanet bırakıyorum ki ona sıkı sarıldıkça yolunuzu hiç şaşırmazsınız. O emanet Allahın Kitabı Kur’an’dır”

    Hz. Peygamber veda haccında, sayıları yüz binin üzerinde olan müminler topluluğuna hitab ederken; bu insanlar tarafından bilinen, okunan ve ellerinde bulunan bir kitaptan mı yoksa, kendi vefatından sonra sahabeler tarafından deri, kürek kemikleri, taş parçaları, bağırsak, hurma yaprakları üzerine yazılı ayetlerle, hafızların ezberlerinden rast gele bir araştırma sonucunda cemedilecek olan bir kitaptan mı bahsetmişti?

    Buhari’den:
    Abdülaziz b. Rafi’den dedi ki: “Ben ve Şeddad b. Ma’kıl, İbni Abbas’ın (r.a.) yanına girdik. Şeddad b. Ma’kıl İbni Abbas’a: Rasulullah (s.a.v.) bir şey bıraktı mı? diye sordu. İbni Abbas: İki Kapağın arasındakilerden başka bir şey bırakmadı dedi. Bu defa Muhammed b. el-Hanefiyye’nin yanına girdim ve aynı soruyu ona da sorduk. Muhammed b. el-Hanefiyye İki kapağın arasındakilerden başka hiçbir şey bırakmadı dedi” (Buhari, Kitâbu Fedail’l-Kur’an 39, Cilt 11, s. 5122)

    Yine bu ifadelerden de anlaşılacağı üzere, “Resulullah (sav), iki kapağın arasındakilerden başka bir şey bırakmadı” cümlesinde bir kitap tanımı yapılmaktadır. Ve Kur’an’ın bir kitap olarak elde mevcut olduğunu teyid etmektedir.

    KUR’AN “YAYILMIŞ İNCE DERİ ÜZERİNE” YAZILMIŞTIR

    Ayrıca “Kuran ayetleri, çok ilkel yazı gereçleriyle deri, kürek kemikleri, taş parçaları, bağırsak, hurma yapraklarının üzerine yazıldığı” iddia edilmektedir. Kendilerinden 3500 yıl önce yaşamış Çinliler ipek kumaşları ve Mısırlılar papirüs liflerini, 200 yıl önce yaşamış olan Bergamalılar parşömen, kullanarak kitaplar yazmış olmalarına rağmen, M.S. VI. Yy Arap yarımadası insanı hala yazı malzemesi olarak deri, kürek kemikleri, taş parçaları, bağırsak, hurma yaprakları gibi eskiçağ yazı gereçleri mi kullanıyorlardı? Peki; 1. sayfası kürek kemiğinden, 2. sayfası deriden, 24. sayfası taştan, 52. sayfası bağırsaktan, 125. sayfası hurma yapraklarından oluşan bir mushaf tasavvur edebiliyor musunuz? Hacim ve ağırlık olarak ne kadar yer kaplıyordu? Bu sayfalar nasıl muhafaza ediliyordu? İddia sahiplerinin delilleri nelerdir? Diyanet İşleri Başkanlığının ayıklamaya çalıştığı yalanlar ve çelişkilerle dolu hadis kitapları mı? Şimdiye kadar yapılmış olan arkeolojik çalışmalarda o döneme ait bağırsak, kürek kemikleri ve taşlar üzerine yazılı Kur’an ayetlerine ait bulgular var mı? Bu iddialar kasıtlı ve anlamsız olduğu kadar hiçbir bilimsel temele dayanmamakla birlikte, Kur‘an‘ın anlam bütünlüğüne ve ruhuna da aykırıdır. Kur’an, bu iddialara nasıl cevap veriyor?

    TUR SURESİ:
    1. Andolsun Tûr’a,
    2. Satır satır yazılmış Kitab’a,
    3. Yayılmış ince deri üzerine.

    TUR SURESİ 1, 2, ve 3. AYETLERİNİN TEFSİRLERi:
    Tur, asıl manası itibarı ile dağ demektir. Ayetteki Tûr’dan maksat, Hz. Musa’ya kutsal sayfaların verildiği dağın adıdır. Müfessir Beydâvî göre: “Tûr, Süryânice’de dağ mânâsınadır. Ayrıca madde âleminden mânâ âlemine veya gayb âleminden müşâhede âlemine uçan şey anlamını da ifade etmektedir.”

    En yalın ihtimale göre, bu kutsal sayfalarda yazılı Hz. Musa’nın kitabıdır. Bazı alimler ayetin ilerisinde yer alan, mamur olan ev yükseltilmiş tavan ifadelerine uygun olarak bunun Levh-i Mahfuz olduğunu ileri sürmüşlerdir. Buradaki “yazılmış kitap” deyimi ile “Levh-i Mahfuz’un kastedilmiş olması da uzak bir ihtimal değildir. (Fizilali’l Kur’an)

    Yüce Allah, üzerinde Musa (a.s.) ile konuştuğu Tûr Dağına ve peygamberlerin sonuncusuna indirdiği Kitaba, yani dürülmemiş ve mühürlenmemiş, yayılmış ince deri üzerine yazılmış Kur’an-ı Kerim’e yemin etti. (Saffetü’t Tefasir)

    Kurtubî şöyle der: Yüce Allah, üzerinde Musa (a.s.) ile konuştuğu Tûr Dağının şerefli ve değerli olduğunu göstermek ve ondaki mucizeleri hatırlatmak için Tûr Dağı’na ve yazılmış Kitaba yani, mü’minlerin Mushaflardan, meleklerin de Levh-i Mahfuz’dan okudukları Kur’an’a yemin etti. Bir görüşe göre, Yüce Allah’ın kitaptan maksadı peygamberlere indirilmiş olan diğer kitaplardır. Çünkü her kitap, ince deride yazılmıştır. Sahibi onu okumak için açar. (Kurtubî, 17/5)

    Mestûr, düzgün şekilde yazılmış demektir. Kitab-ı Mestûr’un Tûr lafzından sonra yer alması, bu düzgün yazılı kitabın Tevrat olduğu fikrini ilk defa akla getirirse de, şeklinde mârife getirilmeyip, olarak nekre zikredilmesi, bunun henüz tanınmayan bir kitap olduğunu ortaya koyar ki, İsrâ, 17/13. âyetine dayanarak söz konusu kitabın amel defteri olduğunu söylemek, en doğru görüştür. Ayrıca bu kitabın, Levh-i mahfûz veya yeni bir kitap olması itibarıyla Kur’ân olduğu da düşünülebilir. (Büyük Kur’an Tefsiri)

    Semavi kitaplara inananlar uzun müddet korunsun ve devam etsin diye genellikle Tevrat, Zebur, İncil ve Peygamberlerin getirdikleri sahifeleri işte bu “Rakk” (çok ince deri) üzerine yazarlardı. Buradaki “açık kitaptan” maksat: Kitap Ehli olanların yanında bulunan mukaddes kitaplar topluluğudur.(Tefhimu’l Kur’an)

    Tefsirlerde görüldüğü gibi çok çeşitli görüşler mevcuttur. Tur suresi 1. Ayette geçen “Tur” kelime olarak; Kimine göre dağ demektir, kimine göre Hz. Musa(a.s)’ya kutsal sayfaların verildiği dağın adıdır, kimine göre ise, gayb âleminden müşâhede âlemine uçan şey anlamını ifade eder.

    Tur suresi 2 ve 3. Ayetlerinde geçen “yayılmış ince deri üzerine, satır satır yazılmış kitap” kimine göre; Hz. Musa’nın kitabıdır, kimine göre; ‘Levh-i Mahfuz’daki kitaptır’, kimine göre; ‘mü’minlerin Mushaflardan ve meleklerin de Levh-i Mahfuz’dan okudukları Kur’an’dır’, kimine göre; ‘Levh-i Mahfûz veya yeni bir kitap olması itibarıyla Kur’ân’dır’, kimine göre; ‘Kitap Ehli olanların yanında bulunan mukaddes kitaplar topluluğudur’, kimine göre; ‘amel defteridir’, kimine göre de; ‘Kur’an-ı Kerim’dir.’
    Görüldüğü üzere, İslam alimleri arasında bir çok konuda olduğu gibi, bu konuda da bir icma söz konusu değildir.

    Tur suresi Mekke döneminde 76. Sırada inen bir suredir. Hz. Peygamber henüz Mekkeli müşrikler ile mücadele etmekte ve onları uyarmakla meşguldür. Tur esas anlamı itibarı ile dağ demektir. 1. Ayette, Hz. Musa(a.s) yazılı levhaların verildiği Tur dağından ziyade, Hz. Peygambere ilk vahyin geldiği Hira dağı (Nur Dağı) murad edilmiş olabilir. Netice itibarı ile bu olayda büyük bir mucizedir ve nedense hep göz ardı edilmiştir. Tur-İlk vahiy-Hz. Musa ile Hira-İlk vahiy- Hz. Muhammed ilahi mucizenin farklı zamanlarda ve farklı mekanlarda benzer yansımalarıdır. Allah’ın yol ve yönteminde bir değişiklik olmamasının delillerindendir. Bu ilahi mucizenin gerçekleştiği mekanlar olarak Tur dağı ile Hira dağına atfedilen özellikler farklı değildir. Şüphesiz ki Allah, en doğrusunu bilendir. Bu bağlamda “yayılmış ince deri üzerine satır satır yazılmış kitab”ın Kur‘an‘ı Kerim olması aşikardır. Tur suresi ayetleri pasaj halinde okunduğunda 2. ve 3. ayetlerde bahse konu olan Kitab’ın Kur’an olduğu açıkça görülecektir. 29. Ayette, Hz. Peygambere vermesi emredilen öğüt Kur’an’ın kendisidir. Bir çok ayette Kur’an’ın bir öğüt olduğu bildirilmektedir. Öğüt, aynı zamanda Kur’an’ın adlarından birisidir. (Bkz: Al-i İmran, 138; Yusuf, 104; Yunus, 57; Nur, 34; Yasin; 69; Abese, 11; Müddessir, 54)

    33. Ayette Mekkeli müşriklerin “onu kendisi uydurdu” dedikleri Kur’an’dır. 34. Ayette Allahü Teala’nın buyurmuş olduğu “onun benzeri bir söz getirsinler” ifadesinden yine Kur’an’ın kasdedilmiş olduğunu anlıyoruz.

    Yine, Kur’an’ Kerim anlam bütünlüğü dikkate alınarak incelendiğinde; Tur suresinin 29, 30 ve 39. Ayetlerini, Nahl suresinin 57 ve 58. Ayetleri ile Hakka suresinin 41. Ve 42. Ayetleri tefsir etmektedir. Hz. Peygamberi, deli, büyücü, kahin ve şair olmakla itham edenler ve melekleri Allah’a kızlar isnad edenlerin Mekkeli müşrikler olduğu anlaşılmaktadır. Tur suresinin 29, 33 ve 34. Ayetlerinde Hz. Peygamberin öğüt vermesi emredilen İsrailoğulları değil, Mekkeli müşriklerdir. Zaten Hz. Peygamberin tebliğ etmekle görevli olduğu kitap Kur’an’dır. Dolayısıyla Tur suresinde belirtilen “yayılmış ince deri üzerine satır satır yazılmış kitap” Kur’an’ı Kerimdir.

    Hz. Musa’ya verilen ayetlerin yayılmış ince deri üzerinde değil, levhalar üzerinde olduğu Araf suresi 145 ve 150. Ayetlerinde belirtilmektedir. Ayrıca bilgi için Tevrat’ın, Tesniye 9/10 ve Çıkış 25/22 bablarında bakılabilir.

    ARAF SURESİ: 145. Nasihat ve her şeyin açıklamasına dair ne varsa hepsini Musa için levhalarda yazdık. (Ve dedik ki): Bunları kuvvetle tut, kavmine de onun en güzelini almalarını emret. Yakında size, yoldan çıkmışların yurdunu göstereceğim.

    150. Mûsâ, kavmine kızgın ve üzgün bir halde dönünce: “Benden sonra arkamdan ne kötü işler yaptınız? Rabbinizin emrini (beklemeyip) acele mi ettiniz?” dedi, levhaları yere attı ve kardeşinin başını tutup kendine doğru çekmeye başladı. (Kardeşi): “Anamın oğlu, dedi, bu insanlar beni hırpaladılar, az daha beni öldürüyorlardı. (Ne olur) düşmanları üstüme güldürme, beni bu zâlim kavimle beraber tutma!”

    Hz. Musa’nın Tur dağındaki Allah ile sözleşmesinden sonra getirdiği ve Allah’ın tarafından yazılmış levhalardır.
    “RAB Tanrı parmağıyla yazmış olduğu iki taş levhayı bana verdi. Bu levhalar, dağda toplandığınız gün RAB’bin ateşin içinden size bildirdiği bütün buyrukları içermekteydi.” (Tesniye 9/10)

    İçine ‘on emir’in yazılı olduğu levhaların konduğu ve Yehova’nın üzerindeki iki melek arasından Musa ile konuştuğu İbranice “Aron ha-Berit” adı verilen Ahit Sandığıdır.
    “Seninle orada, Ahit Sandığı’nın üstündeki Kerubiler (Melekler) arasında, kapağın üzerinde görüşeceğim ve İsrailliler için sana buyruklar vereceğim.” (Çıkış 25/22)

    Sonuç olarak, Kur’an ayetleri; deri, kürek kemikleri, taş parçaları, bağırsak, hurma yaprakları üzerine değil, yayılmış ince deri üzerine yazılmış olup, Hz. Peygamber’in vefatından önce bir kitap özelliğinde idi. Hz. Peygamber tarafından, ince deri yapraklar üzerine yazılı Kur’an ayetleri numaralandırılarak düzenlenmiş, sayfaları toplanmış ve bir kitap haline getirilmiştir.

  5. Selam Oğuz Başgöze;

    Çok mühim bir meselede ne kadar güzel deliller ileri sürdünüz. Allah sizden razı olsun.

    Gerçekten atalarımızın çelişkileri saymakla bitip tükenecek gibi değildir.

    Mesela onlar, bir kısım müzelerde muhafaza edilen ve peygamberin mührünü taşıyan mektuplarına inanırlar da Kuran’ın Peygamber zamanında yazıya geçirildiğine inanmazlar.

    Kürek kemiklerine, ağaç parçalarına yazılmışmış… Terbiyesizler ! Peki Peygamber civar devlet başkanlarına gönderdiği mektupları da böyle kemik parçalarına mı yazdırdı acaba ?

    Süleymanın durumu hakkında yalan uyduran şeytanların Peygamber zamanında ve takip eden yıllarda yaşamış biraderleri, Kuran’a gölge düşürmek için ellerinden gelen her şeyi yapmışlardır.

    Allah gerek onlar, gerekse onları en ateşli şekilde savunan günümüzün “kitap yüklü eşşekleri” hakkında en güzel kararı verecektir.

    Hem Kuran’dan onu koruyanın Allah olduğunu okurlar, hem de Kuran’ın sahabe tarafından derlenip toparlandığını iddia ederler.

    Bu hususta yakın zamanda yaptığımız bir tartışmaya aşağıdaki linkten erişebilirsiniz.

    İlginiz ve konuya katkınız için teşekkür ederim.

    http://www.hanifdostlar.net/forum_posts.asp?TID=4441&PN=1&TPN=1

  6. Sayın Admin
    Yazımı yayınlama lütfunda bulunduğunuz için çok teşekkür ediyorum.
    Yüce dinimizin, kökü yüzyıllar öncesine dayalı bir süreçte, özellikle Müslüman görünümlü İslam düşmanları tarafından yapılan planlı ve proğramlı bir çalışma sonucunda ne kadar çok tahrifata uğratılmak istendiğini,Kur’an’a sımsıkı sarıldıkça daha net bir şekilde görebiliyoruz. Kur’an’a sarıldıkça gerçeklere tanık oluyoruz. Gerçeklere tanık oldukça da, tanık olduğumuz gerçekleri mümin kardeşlerimizle paylaşma sorumluluğunu da yükleniyoruz. Bu sorumluluk gerçeğe tanık olan her müminin üzerine Allah’ın bir emridir. Allahü Teala şöyle buyuruyor: “…Allah tarafından kendisine ulaşan bir gerçeği gizleyen kimseden daha zalim kim olabilir? Allah, yaptıklarınızdan habersiz değildir.(Bakara, 140)

    İndirdiğimiz apaçık delilleri ve hidayeti Kitap’ta açıklamamızdan sonra onları gizleyenler var ya, işte onlara hem Allah lânet eder, hem de bütün lânet etme konumunda olanlar lânet eder.(Bakara, 159)

    Bu bilinç ve sorumluluk içerisinde olan bütün müminlerden Allah razı olsun.

    Başarılı çalışmalarınızın devamını diler, saygılar sunarım.
    Allah’ın selamı üzerinize olsun.

  7. Selam hüdaya tabi olanlara olsun…

    Sevgili Ali aksoy,Yunus emre ve Muhsin kardeşim;

    Askerlik hizmetimden dolayı uzunca bir süre sizinle olamıyacağım.Yaklaşık bir yıldır bu forumda yazıyorum özellikle Ali kardeşime çok teşekkür ediyorum.

    İnşaallah tekrar Rabbim bu forumda yazmayı nasip eder.

    HEPİNİZ ALLAH’IN EMANETİ İLE OLUNUZ

    SAĞLICAK VE ESENLİKLE KALINIZ

    Toprak erdem,gerçek bilgi,gerçek_islam,yaşam boyu salat

  8. Geri bildirim: Sitemap 07.01.2014 | Ali Aksoy·

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logo

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter picture

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook photo

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ photo

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s